Kentsel içme suyu dağıtım sistemi tasarımında ağ ve dal şebekelerin kıyaslanması

Mevcut kentsel içme suyu şebekeleri, günümüzde sanayi ve nüfustaki artışlar nedeniyle yerleşim alanlarının genişlemesi nedeniyle yeterli olmayabilmektedir. Suyun kaynağından temin edilmesi yanında, kullanım noktalarına ulaştırılması da önemlidir. Kaynağından temiz ve yeterli bir şekilde alınan su, kullanım alanına mümkün olduğu kadar aynı miktar ve kalitede ulaştırılmalıdır. Bunu başarmak için şebeke, basınç ve hız değerlerine karşılık gelen boru malzemeleri ve boru çapları uygun bir şekilde seçilmelidir. İçme suyu şebeklerinin hidrolik hesapları yapılırken, şebekeler dal ve ağ şebekeler olarak dikkate alınırlar. Dal şebekede akım, her düğüm noktasına sadece bir borudan gelmektedir. Bu nedenle, tek bir boru beslemesi olduğu için, bu borudaki oluşacak herhangi bir arıza, bu borunun beslediği tüm borularda suyun kesilmesine neden olacaktır. Ağ sistemde tüm borular birbiriyle birleştirilerek fiziksel olarak ölü nokta oluşması engellenmekte ve herhangi bir düğüm noktasın birden fazla yönden su akışı sağlayabilmektedir. Bu durumda, bir boruda oluşacak herhangi bir arıza durumunda su akışı diğer borulardan sağlanabilmektedir. İçme suyu sistemlerinin hidrolik hesaplamalarına dayalı boyutlandırmasının en optimum şekilde yapılması, maliyetleri daha makul seviyelere indirecektir. Bunun sonucu olarak ülke ekonomisine katkıda bulunulmuş olacaktır. Bu tez kapsamında kentsel içme suyu şebeke tasarımında yukarıda kısaca bahsedilen dal ve ağ şebeke tiplerinin tasarım ekonomisine etkisi değerlendirilmiştir. Bu amaçla kabul edilen hipotetik bir şebeke üzerinde, ağ şebekenin dallaştırılması ile şebeke maliyetinin nasıl etkilendiği araştırılmıştır. Web üzerinden serbest erişim imkânı bulunan EPANET yazılımı ile yapılan farklı tasarımlar sonucu dallaştırma oranı arttıkça şebeke maliyetinin de arttığı, doğal olarak ağ şebeke halinin en ekonomik sonuç verdiği ortaya konmuştur