Konjenital megakolon nedeniyle opere edilen hastaların sonuçları: tek merkez deneyimi

Amaç: Bu çalışmanın amacı konjenital megakolon nedeniyle opere edilen hastaların verilerini inceleyerek, postoperatif süreçte karşılaşılan komplikasyonları seçilen cerrahi teknikle ilişkisini değerlendirmektir. Hasta ve Yöntem: Kliniğimizde 1 Ocak 2010 ile 30 Eylül 2024 tarihleri arasında tedavi edilen toplam 131 Hirschsprung hastasının verileri retrospektif olarak incelendi. Hastaların tanı ve cerrahi yaşı, cinsiyet dağılımı, başvuru şikayetleri, aile öyküsü, gecikmiş mekonyum çıkışı, eşlik eden hastalıklar, aganglionik segment seviyesi ve aganglionik segment uzunluğu, cerrahi yaklaşım , uygulanan cerrahi teknikler, stoma açılması, ameliyat süresi, cerrahi aşama sayısı ve preoperatif enterokolit geçirme durumu incelenmiştir. Postoperatif dönemde erken komplikasyonlar ve geç komplikasyonlar, redo cerrahi gereksinimi ve nedenleri ile radyolojik bulgular kapsamlı bir şekilde analiz edildi. Elde edilen veriler gruplar arasında karşılaştırıldı. Ayrıca, çalışmamızda iki ayrı analiz yapıldı: biri yalnızca sol kolon tutulumuna sahip hastalara odaklanırken, diğeri tüm hastaları kapsıyordu. Bu analizler, risk faktörlerinin preoperatif enterokolit, postoperatif enterokolit, postoperatif darlık ve redo cerrahi gereksinimi gibi uzun dönem sonuçları öngörüp öngörmediğini değerlendirdi. Bulgular: Ortalama tanı yaşı 17,5 ay, definitif cerrahi sırasında ortalama yaşı ise 31,2 ay olarak saptanmıştır. En sık tanı, yenidoğan döneminde (%39,7) konulmuş olup, ikinci en sık tanı oranı 24 ay ve sonrası yaş grubunda (%16,8) gözlenmiştir. En sık başvuru nedeni kabızlık (%50), ardından ileus (%20) ve abdominal distansiyon (%16) olarak belirlenmiştir. Mekonyum çıkışında gecikme (>24 saat) hastaların %22'sinde kaydedilmiştir. Ek hastalıkların oranı %24,4 olup, en sık eşlik eden hastalık Trizomi 21 (%7) olarak saptanmıştır. Tercih edilen cerrahi teknikler ise Transanal Endorektal Pull-Through (TERPT) (%41), Swenson prosedürü (%38), Soave-Boley prosedürü (%15), ve Duhamel-Martin prosedürüdür (%6). Cerrahi yaklaşımlar arasında transabdominal yöntem %38, transanal yöntem %32, ve laparoskopi yardımlı transanal cerrahi ise %30 oranında kullanılmıştır. Erken dönem komplikasyonlar, hastaların %17,1'inde görülmüş ve en sık komplikasyonlar arasında anastomoz kaçağı (%4,7) ve ileus (%4,7) yer almıştır. Uzun dönem komplikasyonlar ise hastaların %32,8'inde kabızlık, %29'unda enkoprezis, %24,4'ünde darlık ve %18,3'ünde dermatit olarak raporlanmıştır. Cerrahi sonrası komplikasyonlar açısından Duhamel-Martin ve Soave-Boley gruplarında daha yüksek oranlar gözlenmiştir. Redo cerrahi gereksinimi %9,9 oranında tespit edilmiş ve en sık neden anastomoz kaçağı olarak kaydedilmiştir. Sonuç: Yapılan analizlerle konjenital megakolon hastalarının tanı, cerrahi tedavi ve komplikasyon süreçleri kapsamlı bir şekilde incelendi. Hastaların en sık başvuru nedenleri ve kullanılan cerrahi yöntemler detaylı bir şekilde değerlendirilerek, erken ve uzun dönem komplikasyonlar analiz edildi. Özellikle postoperatif darlık ve gelişme geriliği gibi faktörlerin redo cerrahi gereksinimindeki etkisi vurgulandı. Ayrıca, cerrahi yaklaşımlar arasında belirgin farklar ve risk faktörleri tanımlandı. Çalışmanın sonuçları, Hirschsprung hastalığının yönetimi ve tedavi süreçlerinin iyileştirilmesi için önemli bir rehber sunmakta ve gelecekteki klinik uygulamalara katkı sağlamaktadır.