The paradox of horror or the value of negative aesthetic experiences

David Hume (1982) Trajedi Üzerine'de seyircilerin rahatsız edici duygulardan zevk almalarının nasıl mümkün olduğu sorusunu sorar. Tezim trajedi paradoksuyla aynı estetik kaygıyı ortaya çıkaran ve onun çağdaş versiyonu olan korku paradoksunu ele alıyor. Korku paradoksunun gündeme getirdiği soru şu şekildedir: normal hayatta kaçınacağımız korku sanatı deneyimlerini deneyimlemekten neden zevk alıyoruz? Paradoksun nedenini, korku hikayelerinin iğrenç ve korkutucu bir yaratığın varlığını kanıtlamak ya da eğer insanların genel olarak olumsuz duygulardan hoşlanmayacağı anlayışı olursa bazı insanların olumsuz duygulardan hoşlanabileceği şeklinde açıklayan bazı cevaplar vardır. Ancak bu tezde farklı bir bakış açısı öneriyorum. Korku sanatından estetik olarak zevk almamızın zengin açıklamasının, insanın duygusal gelişimini hesaba katması gerektiğini savunuyorum. Yani, ahlaki eğitimimizin önemli bir parçası olan ve başkalarına karşı sahip olduğumuz sempati kapasitesi korku filmleri izleyerek ya da korku romanları okuyarak şekillenebilir ve gelişebilir. Tezim, 18. Yüzyıl filozoflarının trajedi paradoksuna ilişkin sempati konusundaki argümanlarına odaklanmaktadır. Sempatinin, trajedi paradoksunu çözmemize yardımcı olup olmadığını belirledikten sonra, Mary Shelley'nin (2013) Frankenstein'ını örnek olarak kullanarak, sempati kavramını korku paradoksuna uygulayacağım.