Posthumanism and ecocriticism in short speculative fiction

Bu tez, 20. yüzyıl spekülatif kurgusunda varolan insanmerkezcilik eleştirisine dikkat çeker, ve analiz eder. Seçilmiş eserlerin analizinde, insanmerkezcilik sonucu oluşan zaafların temsiline odaklanılırken, son zamanlarda ortaya çıkan posthümanizm ve ekoeleştiri gibi eleştirel teoriler, spekülatif kurgunun yalnızca sosyal gelişim habercisi değil, aynı zamanda birçok gerekçesinden biri olduğu iddiasının temelini oluşturur. Bu çalışma, üç ayrı zaman dilimine dağıtılmış dokuz kısa öyküyü analiz etmektedir; spekülatif kurgunun Pulp, Golden Age ve New Wave dönemleri. Yapılan analiz, bu metinlerin yazıldığı dönemlerin politik şartlarına dikkat çeker, bu bağlamda onları kıyaslar ve karşılaştırır. İçerilen metinlerin en eski örnekleri hümanizmin sonunu işaret ederken, daha yeni metinler hümanizmin çöküşüne insanlığın posthümanist felsefe aracılığıyla sınırlarını aşması alternatifini sunar. Bu düşünceyle, Pulp dönemi hikayelerinde teknolojik ve kültürel gelişim korkusu üzerine odaklanılırken, Golden Age öykülerinin odak noktası insanlığın çağdışı humanizm tanımının ötesine geçmesini kabullenmesi olmaktadır. Seçmiş olduğum New Wave hikayeleri ise, tüm varlıkların cefasını önlemek amacıyla insan ve insan olmayanlar ilişkisinin sentezi üzerine odaklanır. İddiam, bu sentezin kendimiz ve tüm diğer varlıkların yaşanabilir bir dünya için gerekli olduğu, çünkü değişimi kabullenmemenin sonucunun topyekün yok oluş olacağıdır.