Exploring parents' general psychological distress and coparenting in families with young children: The mediating role of couple satisfaction

Anne-babaların ortak ebeveynlik ilişkileri, aile işleyişinin çok önemli bir bileşenidir. Ebeveynler psikolojik sıkıntıdayken, anne-babanın çocukla ilgili konularda işbirliğinin aile uyumu için koruyucu bir faktör olduğu özellikle vurgulanmıştır (Margolin ve ark., 2001). Bu araştırma, küçük çocuklu Türk ebeveynlerde genel psikolojik sıkıntı ile ortak ebeveynlik boyutları (işbirliği, çatışma, üçgenleme) arasındaki diyadik ilişkileri, ilişki doyumunun rolü aracılığıyla araştırmıştır. Araştırmanın örneklemini ortalama 10 yıldır evli olan 184 anne ve baba (yaş aralığı 25-57) oluşturmuştur. Anne ve babalar: demografik bilgi formu, Depresyon Stres Kaygı Ölçeği, İlişki Doyum İndeksi, ve Okul Öncesi Çocuklu Ebeveynler için Ortak Ebeveynlik Envanterini yanıtlamıştır. Aktör-Partner Karşılıklı Bağımlılık Modeli (APIM) ve APIM Aracılık Modeli (APIMeM) analizlerinin sonuçları, annelerin ve babaların psikolojik sıkıntıları ile kendi ortak ebeveynlik boyutlarının hepsi arasında (doğrudan aktör etkileri) ve annelerin psikolojik sıkıntıları ile babaların ortak ebeveynlik işbirliği (anneden babaya doğrudan partner etkisi) arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler olduğunu göstermiştir. Annelerin ve babaların psikolojik sıkıntılarının, kendi ilişki doyumları aracılığıyla, kendi ortak ebeveynlik boyutlarının hepsi üzerinde de istatistiksel olarak anlamlı etkileri bulunmuştur (dolaylı aktör etkileri). Ayrıca, babaların psikolojik sıkıntılarının annelerin ilişki doyumu aracılığıyla annelerin ortak ebeveynliğinin üç boyutu üzerinde, ve ek olarak babaların ilişki doyumu aracılığıyla annelerin ortak ebeveynlik üçgenlemesi üzerinde de anlamlı etkileri bulunmuştur (babalardan annelere dolaylı partner etkileri). Bu çalışmanın bulguları, Aile Sistemi Teorisi ile uyumludur ve önceki araştırmaları gözeterek incelenmiştir. Klinik çıkarımlar tartışılmıştır.