Kumanların Macaristan'a göçleri ve yerleşmeleri

Altay Dağlarından Büyük Macar Ovası'na kadar olan bozkır kuşağı Karpat Dağları haricinde coğrafi olarak bir düzlük halinde benzer iklim ve coğrafi koşullarda bir bütünlük gösterir. İskitlerden itibaren Hunlar, Avarlar, Bulgarlar, Macarlar, Ogurlar, Sabirler, Hazarlar, Peçenekler ve Kıpçaklar gibi Türk ve diğer bozkır halkları bu bozkırları göç güzergahı ya da yurt olarak kullandılar. Büyük Macar Ovası bu bozkır kuşağının son durağı olarak XIII. yüzyıla kadar Avrasya'dan göçler almıştır. Bu göçlerin sonuncusu Kumanlardı. Kumanlar Güney Rusya bozkırlarında Rus Knezlikleriyle iki yüzyıla aşkın süre boyunca karmaşık ilişkiler kurdular. Sert askeri mücadeleler sonucu knezlikleri bozkır kuşağının yukarısında tutmalarının yanında siyasi ilişkiler, ticari faaliyetlerle Rusların içtimai yaşamlarında önemli yer tuttular. Balkanlar'da ve Doğu Avrupa'daki varlıkları Macar, Bulgar, Romen/Ulah ve Rus halklarının etnik yapılarının oluşumunda hatta günümüz demografik yapısının şekillenmesinde önemli bir işleve sahip oldular. 1223'de Kalka Nehri'nde Rus ordularıyla ortak bir askerî harekât çerçevesinde karşıladıkları Moğol ordusundan aldıkları ölümcül yenilgi sonrası bir daha toparlanamadılar. Moğolların geri çekilmesine rağmen yönetimsel olarak boş kalan bozkır kuşağında 1237 ve 1241 Moğol saldırılarıyla birlikte egemenliklerini kesin olarak kaybettiler. 1239 yılında Köten Han liderliğinde Macaristan'a kalabalık bir Kuman kitlesi göç etti. Macar iç ve dış siyasetinde ana aktörler olarak rol aldılar. Kendi yaşam biçimlerini uzun süre sürdürmeleri yerleştikleri Hristiyan Macaristan'da büyük sosyal sorunlar yarattı. IV. László döneminde çıkarılan Kuman Yasalarının ardından Kuman toplumu toprağa bağlı şekilde feodalleşerek Macar toplumu içinde asimile olmaya başladılar.