Kur'an-ı Kerim'in ilk sülüsünde hicac (Semantik ve retorik araştırma)

Bu tezde araştırmacı, Kur'an-ı Kerim'deki icazın önemli konulardan biri olan hicâcı (delilleri), belâgat ve semantik açısından incelemiştir. Bu çalışmayı, hicacın, Arap geleneğindeki özgünlüğü vurgulamayı amaçlayarak ele almıştır. Zira bu konu modern bir konu olmasıyla birlikte gelenekle olan ilişkisi sebebiyle günümüz araştırmacılar için güncel bir araştırma konusu olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışma iki amacı hedeflemektedir: Birincisi, hicacların, kadim bir Arabî bir ilim olduğunu ve bunlarla ilgili İslam geleneği içerisinde oluşan kuram ve kuralların varlığını temellendirmektir. İkincisi ise ikna gücü ve delil oluşturma noktasında belâgatın öne çıkan rolünü öne çıkartmaktır. Bu çalışma bir mukaddime, iki ana ve bir sonuç bölümünden oluşmaktadır. Araştırmacı giriş kısmında, hicac kavramının lügat ve terim anlamını ortaya koymuş ve hicac kavramının; cedel, münazara gibi diğer kavramlarla ilişkisine temas etmiştir. Ardından bu mevzunun İslam ilim geleneği içerisindeki yerini, hücce ve hicac lafzının yer aldığı ayetleri zikretmek suretiyle temellendirmeye çalışmıştır. Birinci bölümde ise Kur'an'ın ilk üçte birinde yer alan hicacların semantik amaçlarını ortaya koymuş ve aklî hicac, somut hicac vb. türlerdeki hicacların maksatlarını incelemiştir. İkinci bölümde de hicacın yer aldığı ayetleri belağat sanatları açısından incelemiş ve belağatın, ikna etme, etki bırakma ve delil ortaya koyma noktasındaki rolünü ortaya koymaya çalışmışır. Sonuç kısmında ise çalışmadan elde edilen en önemli bulgulara yer vermiştir. Anahtar Kelimeler: Belâgat, Argümanlar, Semantik.