Kuvvetler ayrılığı ilkesi ve Türkiye'de yürütmenin güçlendirilmesi eğilimi (1980-2010)

Araştırmada, klâsik parlâmenter sistem ve kuvvetler ayrılığı uygulamasına ait kuramsal yapı, tarihsel bir bütünlük içerisinde incelenmiştir. Bu kuramsal yapı çerçevesinde klâsik parlâmenter sistemin kurumları ve bunların birbirleri ile olan ilişkileri ele alınmıştır. Bu veriler ışığında, Türk Parlâmenter sistemin mevcut kurumları ve birbirleri ile olan anayasal konum ve ilişkileri ortaya konmuştur. Söz konusu ilişkiler sistemim kendini yeniden üretme süreçlerinde ortaya çıkan yürütmenin güçlendirilmesi eğilimlerinin, kuvvetler ayrılığı uygulamasına ve parlâmenter sisteme olan etkileri açısından ele alınmıştır.Türk parlâmenter sisteminin klâsik parlâmenter sistemden farklı olan anayasal yapısı ve özellikleri nedeni ile siyasal sistemin krize dönüşme süreçleri ve bu süreçlerin yürütmeyi güçlendirerek otoriter eğilimleri üretmesi özellikle vurgulanmıştır. Sistemin kendini yeniden üretme süreçlerinde yer alan iç ve dış dinamiklerin etkileri belirtilmiştir. Dönüşüm süreçlerinin dinamik gücünün yalnızca siyasal ve toplumsal değişimlere bağlı olmadığı, aynı zamanda kapitalist sistemin sermaye birikim ve bölüşüm sürecinde yaşanan farklı modellerinin devlet örgütü üzerine olan etkileri de ele alınmıştır. Özellikle 1980'lerden itibaren Türkiye'de yürütmenin güçlendirilmesine yönelik aşamalar ve 2010'lu yıllardaki ulaşılan sonuçlar üzerinde durulmuştur. Mevcut durum itibarî ile halen bir yarı-başkanlık sisteminin uygulanmakta olduğu, bu uygulamanın hâlihazır durumu ile katı kuvvetler ayrılığını gerektiren başkanlık sistemine mi yoksa var olan özellikleri ile başkanlık sistemine yol alıp almayacağının cevabı aranmıştır.