Kızılbük-Değirmisaz (Tavşanlı/Kütahya) arasındaki kömürlü neojen sahasının neotektonik incelemesi

Bu çalışma Kütahya Değirmisaz-Kızılbük köyleri arasındaki alanda Neojen birimlerinin stratigrafik ve yapısal özelliklerini ortaya çıkarmak için yapılmıştır. Çalışma alanındaki temel kayaçlar, Geç Kretase yaşlı Dağardı Melanjı oluştururken, üzerine Erken-Orta Miyosen yaşlı çakıltaşları, kiltaşları ve marnlardan oluşan Taşbaşı Formasyonu, onun üzerine ise Orta-Geç Miyosen yaşlı kömür ara düzeyli marnlar, kiltaşları ve kömür parçalı çakıltaşlarından oluşan Kızılbük Formasyonu gelmektedir. Stratigrafik istif Kuvaterner'e ait çakıl, kum, kil boyutundaki gevşek malzemeden oluşan alüvyon ile son bulmaktadır. Çalışma alanında Orta-Geç Miyosen yaşlı Kızılbük Formasyonu'nu kesen, KD-GB uzanımlı doğrultu atımlı fayların egemen olduğu Değirmisaz Havzası tanımlanmıştır. Bu havza, faylarla sınırlanmış, gözlemlenebilen dokanaklarla tanımlanmış kapalı bir havza özelliği taşımaktadır. Bölgede bulunan fayların karakterleri çoğunlukla doğrultu atımlı faylar olup, normal faylar da gözlenmiştir. Kızılbük Formasyonu içerisinde yaklaşık eksen gidişi KD-GB yönünde olan açık senklinal kıvrımlarının varlığı gözlenmiş, bu durumda sıkışma tektoniğine işaret etmiştir. Üst Miyosen'den Kuvaterner'e kadar faylanmaların devam ettiği zaman diliminde, KD-GB uzanımlı olan Değirmisaz Havzası'nda, alüvyon çökelleri ile faylar ilişkilendirilmiştir. Neojen yaşlı kaya birimlerinde tabaka eğimleri, Kızılbük Formasyonu'nda değişiklik gösterirken, Taşbaşı Formasyonu'nda güneydoğu olarak gözlenmiştir. Eğim yönü, eğim miktarı ve doğrultu değerlerine göre yapılan gül diyagramlarına göre, birimlerin genel eğim yönünün KB ve GD yönünde yoğunluk kazandığı görülmektedir. Anahtar Kelimeler: Değirmisaz, Kızılbük, Neojen, Neotektonik.