Lateral epikondilit tedavisinde kinezyolojik bant uygulaması ve epikondilit bandı etkinliğinin karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmanın amacı, lateral epikondilitli hastalarda konservatif tedavide epikondilit bandı ve kinezyolojik bant uygulamasının etkinliği ve bu iki tedavinin birbirlerine üstünlüğü olup olmadığını ağrı, dirsek eklem hareket açıklıkları, günlük yaşam aktiviteleri, fonksiyonel durum, yaşam kalitesi ve klinik değerlendirme skorları üzerinden araştırmaktır. Materyal Metod: Çalışmaya polikliniğe dirsek ağrısı yakınması ile başvurmuş ve lateral epikondilit tanısı almış 80 hasta alındı. Hastalar iki gruba ayrıldı. Bir gruba(n=40) kinezyolojik bant uygulandı, diğer gruba(n=40) epikondilit bandı verildi. Hastaların %64(n:51) ü kadın, %36(n:29) sı erkekti. Epikondilit bandı verilen grupta 25 kadın, 15 erkek; kinezyolojik bant uygulaması yapılan grupta 26 kadın, 14 erkek hasta yer almaktaydı . Her iki gruba da günlük yaşam aktivitesi modifikasyonu olarak etkilenen taraf dirsek için tekrarlayıcı dirsek ve el bilek hareketleri, ağır yük kaldırma ve travmalardan kaçınmaları önerildi. Analjezik kullanımı sadece lüzumu halinde parasetamol ile sınırlandırıldı. Hastalar 3 hafta boyunca izlendi. Hastaların istirahat, gece ve hareketle oluşan dirsek ağrısı 0-10 cm'lik visüel analog skala (VAS) ile, dirsek eklem hareket açıklıkları gonyometre ile, dirsek muayenesi dirençli el bilek ekstansiyon testi ve dirençli orta parmak ekstansiyon testi ile, fonksiyonel durum Hızlı Kol, Omuz ve El Sorunları Anketi (Quick Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand) (QUICK DASH-T) ile, yaşam kalitesi short form 36 (SF-36) ile değerlendirildi. Bulgular: Tedavi öncesi gruplar arasında yaş, cinsiyet, vücut kitle indeksi(VKİ), meslek, semptom süresi, dominant el ve etkilenen dirsek açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık yoktu (p>0,05). Her iki grupta dominant tarafta hastalık görülme oranı daha fazlaydı. Her iki grup da kendi içinde değerlendirildiğinde tedavi sonrası istirahat ağrısı, gece ağrısı ve hareket ağrısı VAS skorlarında anlamlı düzeyde iyileşme saptandı(p<0,05). Gruplar arası karşılaştırma yapıldığında ise kinezyolojik bant uygulaması yapılan grubun tedavi sonrası VAS skorlarındaki düzelme epikondilit bandı verilen gruba kıyasla anlamlı derecede daha yüksekti. Epikondilit bandı grubu kendi içinde değerlendirildiğinde tedavi öncesine kıyasla tedavi sonrası dirsek aktif-pasif fleksiyon, aktif ekstansiyon, aktif-pasif supinasyon açılarında anlamlı iyileşme saptandı (p<0,05). Kinezyolojik bant uygulaması yapılan Grup 2'nin kendi içinde dirsek ROM'ları değerlendirildiğinde; tedavi sonrası dirsek aktif-pasif fleksiyon, aktif ekstansiyon, aktif-pasif supinasyon ve aktif pronasyon derecelerinde tedavi öncesine kıyasla anlamlı düzeyde iyileşme saptandı (p<0,05). İki grup arasında ROM değişkenlerinin tedavi öncesi ve sonrasına kıyasla değişim değerleri bakımından anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05). Dirençli el bilek ekstansiyon testi(DEBET)ve dirençli orta parmak ekstansiyon testi(DOPET) açısından her iki grupta da tedavi sonrası anlamlı düzeyde iyileşme görüldü (p<0,05). Gruplar arası incelemede ise, tedavi öncesi DEBET ve DOBET bakımından gruplar arası anlamlı bir ilişki bulunmadı (p>0,05). Ancak tedavi sonrası kinezyolojik bantlama grubunda epikondilit bandı grubuna kıyasla anlamlı düzeyde daha fazla iyileşme saptandı (p<0,05). Her iki grup da kendi içinde değerlendirildiğinde tüm SF 36 alt bölümlerinin tedavi sonrası skorları tedavi öncesine kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksekti (p<0,05). Gruplar arası değerlendirme yapıldığında kinezyolojik bantlama grubunda SF 36 fiziksel fonksiyon alt ölçeğinde epikondilit bandı grubuna kıyasla tedavi sonrası anlamlı derecede daha fazla iyileşme saptandı (p<0,05). Mental sağlık alt ölçeğinde ise epikondilit grubundaki iyileşme diğer gruba kıyasla anlamlı düzeyde daha belirgindi (p<0,05). SF 36'nın diğer alt ölçekleri açısından iki grup arasında anlamlı fark yoktu (p>0,05). Fonksiyonel durumun değerlendirildiği QuickDASH skorlaması ile tedavi sonrası elde edilen sonuçlar incelendiğinde kinezyolojik bant grubunda QD FS ve QD W skorunda meydana gelen iyileşme düzeyi epikondilit bandı verilen gruba kıyasla anlamlı derecede daha yüksekti (p<0,05). Bununla birlikte her iki grup kendi içinde değerlendirildiğinde her ikisinde de tedavi sonrası QD FS ve QD W skorları tedavi sonrası anlamlı düzeyde iyileşme gösterdi (p<0,05). Her iki grupta da tedavi sonrası GDS'leri anlamlı düzeyde iyileşme gösterdi (p<0,05). Gruplar arası GDS değişim değerleri bakımından 1.grup ve 2.grup arasında anlamlı farklılık bulundu (p<0,05). Buna göre 1. Gruptaki GDS düzeyi, 2. Gruptaki GDS düzeyinden anlamlı derecede daha düşüktü (p<0,05). Yani tedavi sonrası klinik düzelme kinezyolojik bantlama grubunda daha fazla tespit edildi. Sonuç: Lateral epikondilit tanısı alan hastalarda epikondilit bandı ve kinezyolojik bant uygulaması tedavilerinin her ikisinin de klinik bulgular üzerine olumlu sonuçları vardır. Kinezyolojik bant uygulamasının ağrı, fonksiyonel durum ve yaşam kalitesinin fiziksel fonksiyon alt bölümü üzerine epikondilit bandına kıyasla daha etkili olduğu görülmüştür. Diğer klinik parametreler açısından iki uygulama arasında fark bulunmamıştır.