Dildeki sızdıran soyutlamalar

Felsefe, bir dil yanlışı mıdır? Dil gerçekten hiç tatile çıkar mı? Bu tez, bilgisayar bilimlerinden alınan ve "önemsiz olmayan her soyutlamanın belli bir dereceye kadar sızdırdığı"nı öne süren "Sızdıran Soyutlamalar Yasası" kavramını, felsefeye uyarlayarak, bu sorular etrafında bir keşfe çıkmaktadır. Dil, ahlak, sistemler ve teorik çerçeveler gibi yapıların her biri, birer sızdıran soyutlama olarak ele alınmakta ve bu nedenle de kaçınılmaz şekilde sınırlarına takıldıkları tartışılmaktadır. Nietzsche'nin soykütüksel eleştirisi ve Wittgenstein'ın dil felsefesinden beslenerek, dilin sınırları, mutlak doğruluk yanılsamaları, dil tarafından büyülenme ve dilin cazibesine kapılıp gitme gibi felsefi tartışmalar yeniden yorumlanmakta; bu yaklaşım, politik doğruluk ya da fiziğin birleşik kuramı arayışı gibi güncel konulara da uygulanmaktadır. Bu çerçevede, felsefi ve kültürel sistemlerin sızdıran bir soyutlama olduğu savunulmakta ve soyutlama yetimizin kendi yarattığı yanılsamalardan kurtulup kurtulamayacağı sorgulanmaktadır.