Madde kullanım bozukluğu tanılı bireylerde motivasyonel görüşme tekniklerinin tedavi motivasyonu ve madde kullanma eğilimine etkisi

Bu çalışma madde kullanım bozukluğu tanılı bireylerde motivasyonel görüşme tekniklerinin tedavi motivasyonu ve madde kullanma eğilimine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma randomize kontrollü deneysel desende yapıldı. Araştırmanın evrenini 12 Nisan 2022 – 22 Şubat 2024 tarihleri arasında Malatya Turgut Özal Tıp Merkezi psikiyatri polikliniğine başvuran madde kullanım bozukluğu tanısı almış, iletişim ve işbirliğine açık, araştırmaya alınma kriterlerini taşıyan tüm hastalar oluşturmuştur. Araştırmanın örneklemini araştırmaya katılmayı kabul eden 25 kontrol grubu ve 25 deney grubu madde kullanım bozukluğu tanılı hastalar oluşturmuştur .Çalışmanın gücünü belirlemek amacıyla G Power 3.1.9.7. programı kullanılarak post hoc power analizi yapılmış ve çalışmanın gücü 0.99 olarak bulunmuştur.Verilerin toplanmasında araştırmacılar tarafından hazırlanan ve katılımcıların demografik özelliklerinin yer aldığı Kişisel Bilgi Formu,Tedavi Motivasyonu Anketi (TMA) ve Madde Kullanma Eğilimi Ölçeği (MKEÖ), oluşan anket formları kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesi aşamasında ortanca değerler, standart sapma, aritmetik ortalama, minimum ve maksimum değerler, Kolmogorow-Smirnov,Shapiro-Wilk testi kullanılmıştır. Araştırmanın bulguları, kontrol grubunun tedavi motivasyonu ve madde kullanım eğilimi için ön test, 21 günlük takip testi ve son test ortalama puanlarının karşılaştırmalı analizinin, kişilerarası yardım gereksinimi alt maddesi için toplam ortalama puanlar arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğunu göstermiştir(p<0.05) Deney grubunun tedavi motivasyonu ve madde kullanım eğilimi puan ortalamalarının ön test, 21 günlük izleme testi ve son test karşılaştırmaları incelendiğinde, tedavi motivasyonu, içsel motivasyon ve kişilerarası yardım arama alt boyutlarının puan ortalamaları ile madde kullanım eğilimi toplam puanı arasında istatistiksel olarak anlamlı farklar bulunmuştur (p<0.05). Deney ve kontrol gruplarının tedavi motivasyonu ve madde kullanım eğilimi puanlarının ön test ve 21 günlük takip ortalamaları ve t-puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar gözlenmiştir (p<0.05). Sonuç olarak madde kullanım bozukluğu tanılı bireylerde motivasyonel görüşme tekniklerinin tedavi motivasyonuna pozitif yönde, madde kullanma eğilimine negatif yönde etkisi olduğu tespit edilmiştir. Madde kullanım bozukluğu tanısı almış bireylerde motivasyonel görüşme tekniğinin daha geniş örneklem gruplarında uygulanıp araştırma yapılması, hemşirelerin motivasyonel görüşme tekniklerini geliştirmeye yönelik hizmetleri bütüncül bakım planına eklemesi önerilebilir. Anahtar Kelimeler: motivasyon, hemşirelik, madde kullanım bozukluğu, madde kullanma eğilimi , tedavi motivasyonu