Mantık: Martin Heidegger'in hakikat sorusu

Bu çalışma, Martin Heidegger'in 1925–1926 yıllarında verdiği Mantık: Hakikat Sorusu derslerini merkeze alarak, mantık anlayışını ve bu bağlamda geliştirdiği hakikat kavrayışını fenomenolojik ve ontolojik düzlemde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Heidegger'in, Edmund Husserl'in idealist fenomenolojisine yönelttiği eleştiriler üzerinden şekillenen bu tezde, mantığın yalnızca düşünsel bir araç değil, aynı zamanda varlığın açığa çıkma tarzıyla iç içe geçmiş zamansal bir yapı olduğu savunulmaktadır. Çalışmada, klasik mantık anlayışının Platoncu ve Kartezyen önkabullerle biçimlenmiş olduğu gösterilerek, Heidegger'in bu geleneksel anlayışla nasıl bir kopuş gerçekleştirdiği ortaya konmuştur. Tez, üç temel filozof üzerinden yapılan karşılaştırmalı çözümlemelerle yapılandırılmıştır: Husserl üzerinden fenomenolojik eleştiri, Aristoteles üzerinden logos kavramının kökensel yorumu ve Kant üzerinden zaman ve öz-duyumsama anlayışı. Heidegger'in "hakikat"i bir aletheia —saklı olanın açılması— olarak yorumlayışı, mantık ile varlık, dil ve zaman arasındaki ilişkiyi radikal bir biçimde yeniden düşünmeye olanak sağlar. Bu bağlamda çalışma, yalnızca bir mantık teorisi tartışması değil, aynı zamanda Heidegger'in düşüncesinde hakikatin varlık-temelli bir fenomen olarak kavranışına dair özgün bir felsefi inceleme sunmaktadır.