Domestication of media: A spatial inquiry into modern Turkish context

Tez, 20. yüzyıldan bu yana modern Türkiye bağlamında medyanın evselleştirilmesini, özellikle mimari pratik bağlamında evsel mekânın tasarımı, temsili ve üretimine odaklanarak inceliyor. 19. yüzyıldan itibaren sanayileşme ve ekonomi, tüketim ve kültür, kamusal alan ve özel alan ile bağlantılı olarak kurgulanan ev ve medya ilişkisi, 20. yüzyıldan itibaren başta radyo, televizyon ve kişisel bilgisayar olmak üzere elektronik medyanın/medyaların ortaya çıkmasıyla, birbiriyle daha doğrudan ilişkili bir duruma dönüşmüştür. Medya, diğer bağlamlarda olduğu gibi evselleştirilmiş; bir başka deyişle, modernleşme ve evsel modernleşme süreçlerinin paralelinde toplumsal ve kültürel olarak Türkiye bağlamı tarafından da benimsenmiş ve uyarlanmıştır. Evsel alan ve ev, tüketim ve medya arasındaki ilişkide gözlenen değişimler, sırasıyla geç 19. yüzyıl, erken 20. yüzyıl, yüzyıl ortası ve 1980 sonrası modernleşme ve evsel modernleşmedeki değişimlere tekabül eder. Bu tarihsel bağlam çerçevesinde, elektronik ev medyasının yanı sıra piyano, şömine ve Amerikan bar gibi dönemsel olarak popüler olan ikonik tüketim göstergeleri, evsel moderniteye dair değişen algıların mekânsal simgeleri haline gelmiştir. İkonik tüketim göstergelerinden farklı olarak hem gösterişçi tüketim nesnesi hem de aktarıcı niteliğe sahip elektronik medya, ev ve özel alanda dönüştürücü bir etkiye sahiptir. Bu anlamda tez, dört kritik dönemde evsel mimari vakaları inceleyerek radyo, televizyon ve kişisel bilgisayarların evselleştirme süreçleri ve bu süreçlerin ikonik tüketim göstergeleriyle karşılaştırıldığında mekânsal tezahürlerini aydınlatmayı amaçlar. Anahtar Kelimeler: Ev ve medya, medyanın evselleştirilmesi, modern Türkiye bağlamı, elektronik medya, ikonik tüketim göstergeleri