Metin Eloğlu şiirinde modernist dönüşüm

Şiirleri 1943-1984 yılları arasında yayımlanmış bir şair olan Metin Eloğlu, Türk şiirinin modernleşmesinde Garip ve İkinci Yeni'nin önemli kırılmalar yarattığı şiir ortamında özgün kalabilmiş bir şairdir. Eloğlu, ilk üç şiir kitabında toplumcu bir anlayışı sürdürmüş, gündelik konuşma dilini atasözleri, deyimler ve argo gibi tüm olanakları ve canlılığıyla kullanan, mizah ve ironiden yoğun şekilde yararlanan özgün bir şiir dili kurmuştur. İkinci Yeni akımının Türk şiirinde yarattığı kırılmaya koşut olarak Eloğlu şiiri de anlamın yüzey yapıdan derin yapıya indiği, alışılmamış sözcük, ifade ve benzetmelerle örülen kapalı bir şiire yönelir. Bu değişimin başlangıcı 1960'ların başına, şairin Horozdan Korkan Oğlan kitabına tarihlendirilebilir. Bu tezin amaçlarından biri, modern Türk şiirinin ana hatları ve şiirin geçirdiği temel değişimlerin ele alınması ve bu bağlamda Metin Eloğlu'nun modern şiirdeki yerinin saptanmasıdır. Metin Eloğlu şiirinin niteliklerini belirleme bağlamında şairin divan ve halk şiiri/anlatıları gelenekleriyle kurduğu ilişkiler incelenmekte ve şiir anlayışı bir poetika denemesi bağlamında ortaya konmaktadır. Tezin asıl amacı ise şairin bütün şiirlerinin yer aldığı Bu Yalnızlık Benim'i dil kullanımı, içerik ve üslup açılarından değerlendirerek, sözü edilen dönüşümü bütünlüklü bir şekilde ortaya koymaktır. Tezin vardığı sonuç, Eloğlu şiirindeki modernist nitelikli dönüşümün başat niteliğinin, Türkçe'nin söz dağarı ve ifade olanaklarının kurcalanması ve genişletilmesi yoluyla, şiir üzerinden dili yeniden kurma girişimi olduğu ve buna koşut olarak içeriğin toplumsaldan bireysel duyuşa yöneldiğidir. Anahtar sözcükler: modern şiir, Metin Eloğlu, modernist dönüşüm, dil