Hegemony versus homour: An analysis of Turkish polarized politics through press portrayals 1947-1960

Mizah ve gülme ifade özgürlüğünde otoritenin aşması gereken bir durumu temsil eder, çünkü mizah ve gülme bir kuralın ihlalidir; sansür söylenebilecek ve söylenemeyen şeylerin ve sonuç olarak neyin dönüştürülüp susturulabileceğini sınırlar. Siyasi mizah bir konum savaşı olarak faaliyet gösteren karşı-hegemonik bir durumu temsil eder; rejimin zayıflığını ortaya çıkararak yaygın söylemi alt üst eder. Mizahın geliştiği ülkelerde ifade özgürlüğü önem kazanmaktadır. Her işaret farklı ortamlarda gerçekliği kırdığından, her gösterge bir diğer gösterge üzerinde söylemsel ve eylemsel bir mücadeleye neden olmaktadır. Otoriter siyasal iktidar türü, karikatürü ifade özgürlüğü aracı olarak geliştirmeye yöneltir. Siyasi bir iktidarın otoriter bir nitelik kazandığı her dönüşte, Türkiye'nin siyasi yaşamının farklı aşamalarında, siyasal hiciv karikatürü ve ifade özgürlüğü aracı olarak kullanımı basın ve medyada öne çıkıyor. 1947 ve 1960 dönemi boyunca, tek parti kuralından çok partili siyasete geçiş aşaması seçildi; çünkü o, siyasi mizah kullanımının önem kazandığı otoriter eğilimlerden kurtulma eğilimlerine sürekli bir değişim içinde Türk siyasi tarihinde bir kırılmayı temsil etmektedir.