Tarihi meşrutiyet ile karmaşık zorluklar arasında monarşi: Ürdün Arap Baharı'nda nasıl aştı

2011 yılında birçok Arap ülkesinde Arap Baharı dalgası olarak bilinen bir dizi gösteri gerçekleşti. Tunus'tan başlayan bu dalga ardından Mısır, Yemen, Suriye, Libya ve Ürdün'e yayıldı. Arap baharı gösterileri daha ilk aylarında Tunus ve Mısır'da demokratik geçişe, Suriye, Yemen ve Libya'da ise bir iç savaşa ve dramatik bir devlet başarısızlığına yol açtı. Ancak, Ürdün'ün baharı daha az dramatik görünüyordu. Ne mutlak bir şiddet, ne de bir rejim değişikliği yaşandı. Ürdün'ün karşı karşıya olduğu şey, onu 1989'da başlayan ve henüz gün yüzüne çıkmayan demokratikleşme projesinin döngüsüne tekrar sokmuştu. Bu tez makalesi Ürdün'de devletin kuruluş aşamasından Arap Baharı'na kadar devlet kuruluşunun köklerini incelemekte, monarşinin meşruiyetini şekillendiren olayları vurgulamakta ve daha sonra monarşinin meşruiyetini sürdürmek ve istikrarını korumak için izlediği araç ve stratejileri analiz etmektedir. Son olarak, bu makale Ürdün'deki monarşinin ne demokratik ne de otoriter olarak düşünülemeyeceğini; bunun yerine bölgede istikrarını ve devlet içinde meşruiyetini devam ettirebilmek için çoklu stratejiler arasında manevra yaptığını ve fırsatlarını değerlendirdiğini savunmaktadır. Bu tez makalesi , Ürdün'ün iç siyasetini etkileyen uluslararası ve bölgesel düzeylerdeki politikalarının karmaşıklığını ortaya koymaktadır. Makalede tarihsel süreç yöntemi izlenmekte ve Ürdün örneğinde meşruiyet ve devlet iktidarı kavramlarını uygun bir teorik bağlamda ele almak için Max Weber ve Michael Mann'a atıfta bulunulmaktadır.