Multipl myelomda sitogenetik anomalilerin tedavideki prediktif değeri ve prognostik önemi

ÖZET GİRİŞ VE AMAÇ: Multipl Myelom kürabl bir hastalık değildir. Günümüzde en etkin tedavi yöntemi otolog transplantasyon olmasına rağmen; tedavi başarılarında ve yanıtlarında sitogenetik anomaliler prognostiktir. Biz çalışmamızda, risk stafikasyonunda yer alan sitogenetik anomalileri hasta popülasyonunda tanımlamak ve tanımlanan anomalilerin spesisifik tedavi modalitelerinde prediktif olabileceğini ve prognostik önemini araştırmayı amaçladık. MATERYAL VE YÖNTEM: Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi İç hastalıkları Polikiniklerine 1 Ocak 2010- 1 Ocak 2023 tarihleri arasında başvuran ve hastanemizde Mulitpl Myelom tanısı almış hastaları kapsamaktadır. Hastalara ait tüm bilgiler hastane otomasyon, bilgi işlem, hastane kemoterapi /arşiv dosyalarından elde edilmiştir. Tıbbi Patoloji ve Tıbbi Genetik Anabilim Dallarından veriler alınmıştır. Hastanemizde tanı almış 652 adet Multipl Myelom tanılı hasta tespit ettik. Tıbbi patoloji ve Tıbbi Genetik ABD arşivinden MM tanılı hastaların verisine ulaşılması, çalışma kriterlerine uygun olanlar tanımlanmıştır. 98 adet sitogenetik anomali verisi olan olgu tespit edilmiştir ve sadece 68 olgunun verisi değerlendirmeye uygun bulunmuştur. BULGULAR: Hastanemizde MM tanısı almış hastalar arasında sitogenetik anomali görülme oranı %15,03 oranındadır. En sık p53del görülmüştür. En sık translokasyon ise t(11,14)tür. Spesifik sitogenetik anomalilerin spesifik tedaviye yanıt oranları ve ortalama sağ kalımları arasında anlamlı fark görülmemiştir. Bunun üzerine sitogenetik anomaliler yüksek-düşük riskli olarak; kemoterapiler ise bortezomib-lenalidomid-siklofosfamid bazlı olarak gruplara ayrılmıştır. Bu yapılan analizler sonucu yapılan analizde de sitogenetik anomalilerin tedavi yanıtında ve genel sağ kalımda anlamlı farkı görülmemiştir. Kemoterapilerin analizinde ise Lenalidomid bazlı tedavilere başlamanın lenalidomidsiz tedavilere göre hastaların yaşam-ölüm durumları arasında anlamlı fark görülmüştür. Genel sağ kalım üzerine tedavilerin anlamlı fark göstermemesine rağmen lenalidomid bazlı tedavilerin sitogenetik anomali tür farkından bağımsız ortalama sağ kalımı 14 kat arttırdığını görmekteyiz. SONUÇ: Sonuç olarak sitogenetik anomalilerin tedavisinde hangi kemoterapi uygulanacağından bağımsız olarak; sitogenetik anomali tespit edilen hastalarda lenalidomid bazlı tedavilere başlanmalıdır. Araştırmamızın retrospektif olması, verilerin doğru analizi için hasta kayıt sistemindeki yetersizlik, hasta sayısının az olması nedeniyle daha fazla hasta planı içeren çalışmalara gereksinim vardır. Anahtar kelimeler: Multipl Myelom, Sitogenetik anomaliler, Lenalidomid