Napoléon Bonaparte'ın Balkan politikası: Arnavutluk ve Mora örneği

Avrupalı devletler ve Osmanlı Devleti, Fransız Devrimi'ni ilk başlarda Fransa'nın iç sorunu olarak değerlendirse de Devrim sonucu ortaya çıkan İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi ile dünya tarihine damgasını vuracak olan Napoléon Bonaparte'ın yaptıkları zor zamanlar yaşamalarına sebep oldu. Napoléon, Kuzey İtalya Seferi sonucu Avusturya ile 1797 yılında imzaladığı Campo Formio Antlaşması'ndan sonra Yedi Ada'yı ele geçirdi. Böylece Osmanlı Devleti ile Fransa tarihte ilk kez sınır komşusu olmuştur. Osmanlı Devleti'ni büyük bir güç olarak gören Napoléon, bundan sonra Osmanlı Devleti'nin ömrünü tamamlamış bir siyasî organizasyon olduğunu düşünmeye başlayacak ve Yedi Ada'yı ele geçirdikten sonra ganimetten pay almak için yönünü Balkanlara çevirecektir. Napoléon, burada asayişi bozmak için en hazır durumdaki siyasî potansiyel olan Helen milliyetçiliğini Balkan politikasının merkezine yerleştirmiştir. Osmanlı Devleti boyunduruğu altındaki Helenleri, İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'nin ortaya çıkarmış olduğu özgürlük ve eşitlik ideolojisini kullanarak yanına çekmeye çalışmıştır. Napoléon'un Balkanlarda yürüteceği her türlü hareket, Balkanların coğrafi öneminden dolayı Rusya ve İngiltere için de büyük bir tehdit oluşturmuştur. Bundan dolayı Napoléon'un tek başına Balkanlara hâkim olmasına izin vermeyeceklerdir. Özellikle bölgede yaşayanlar ile din-mezhep birliği mevcut olan Rusya, Kuzey İtalya Seferi'nden itibaren Osmanlı Devleti'ni uyarmaya başlayacak ve her türlü yardım ile Osmanlı Devleti'nin yanında yer alacaktır. Böylece Napoléon'un, Balkan politikasının temeline Helen milliyetçiliğini koyması, Osmanlı Devleti içerisinde asayiş sorunlarına neden olurken Rusya ve İngiltere için de stratejik tehdit oluşturarak bu üç devleti bir araya getirmiştir.