NATO'nun güvenlik alanında yeni bir boyut: Siber güvenlik

Soğuk Savaş sonrası yıllarda bilgi ve iletişim teknolojilerindeki ilerleme, 1648 Westphalia ile çizilen coğrafi sınırları daha geçirgen bir hale sokmuştur. Bu değişim ile beraber yeni tehditler karşısında ortodoks güvenlik paradigması yetersiz kalmaya başlamıştır. Özellikle internetin küresel kullanım oranındaki artış, siber güvenlik kavramının ulusal ve uluslararası güvenlik açısından öncelikli hale gelmesine neden olmuştur. Çünkü siber tehditler kişisel, kurumsal, ulusal hatta uluslararası olmak üzere zincirleme sonuçlar doğurmaktadır. Kişisel verilerden, bankacılık işlemlerine kadar geniş yelpazede gerçekleştirilen siber saldırılar ile devletler, bu "yeni alandaki yeni soruna" karşı "yeni stratejiler" geliştirmek ve işbirliği yolları bulmak zorunda kalmaktadır. Her seviyede aktörün siber tehditin muhatabı olması devlet merkezli, nihai hedefin devletin güvenliği olduğu anlayışın değişerek devlet dışı aktörlerin rollerinin önem kazanmasına neden olmuştur. Siyasi, ekonomik, askeri, entegrasyonlara ek olarak teknolojik entegrasyon çok boyutlu güvenlik anlayışının gelişmesine katkıda bulunduğundan devletler için küresel siber saldırılara karşı ulusal güvenliğin sağlanması maksadıyla uluslararası ittifaklar içinde olma ihtiyacı artmaya başlamıştır. Bu çalışmada anonim ve gelişen teknoloji ile her gün değişen, dinamik siber tehditler kapsamında ihtiyaç duyulan ittifakın somut halini teşkil eden, 29 üye ve 39 ortak ülkeyi aynı çatı altında birleştiren NATO'nun uyguladığı siber güvenlik stratejisi incelenerek aynı dinamiklik de kolektif güvenliğin uygulanma "imkânı" tartışması yapılacaktır.