Why do some civil wars generate more refugee flows than others?

Her ne kadar iç savaşlar yaygın olsa da, ortaya çıkardıkları mülteci akışlarının düzeyi büyük ölçüde farklılık gösterir. Yerinden edilme; kaynak, ev sahibi ve daha geniş bölge ülkelerinin siyasetini ve ekonomisini yeniden şekillendirdiği için, hacmi neyin belirlediğini anlamak etkili yönetim açısından hayati önemdedir. Çatışma kaynaklı zorunlu göç literatürü devlet şiddeti, yerel güvensizlik ve sığınma ülkelerindeki sosyal ağlar gibi etmenleri öne çıkarır; ancak sivillerin çıkış kararlarını belirleyen başlıca muharipler olan isyancıların rolünü çoğu zaman ikinci plana iter. Bu tez, orta düzeydeki bu boşluğu isyancı–toplum ilişkilerini merkeze alarak ele alır. Üç zorlama pratiğinin—zorla katılım (askere alma), çocukların devşirilmesi ve zorla finansman/ kaynak toplama—aynı anda kişisel tehlike, gayrimeşruluk ve örgütsel umutsuzluk sinyalleri veren olumsuz bir isyancı itibarı ürettiğini; bu sinyallerin de kaçış eğilimini artıran itici faktörler olarak işlediğini öne sürüyorum. Argümanı değerlendirmek için, mülteci hareketleri, isyancı itibarları ve ülke içi çatışmalarına ilişkin kaynakları birleştirerek 1980–2011 dönemine ait 206 ülke–isyancı grup–yıl gözleminden oluşan yeni bir veri seti oluşturuyorum. İstatistiksel sonuçlar özgül hipotezleri desteklememektedir. Bununla birlikte, veri mevcudiyeti, kapsama ve operasyonalizasyonla ilgili sınırlılıklar—özellikle itibar ölçümlerinin seyrekliği ve zamanın kaba düzeyde toplanması—kuvvetli çıkarımlardan kaçınmayı gerektirir. Teoriyi geçersiz kılmaktan ziyade, bu "null" bulgular ölçüm ve tasarımın nerelerde iyileştirilmesi gerektiğine işaret eder. Özünde, çalışma isyancı davranışı ile yerinden edilme arasındaki mekanizmaları netleştirir ve zorlama uygulamaları üzerine daha iyi veri toplama, daha ince zaman çözünürlüklü tasarımlar ve devlet davranışı ile yerel koruma ağlarıyla etkileşimleri içeren modeller için yeni yönler önerir.