The urban pastoral aspects of the New York School of Poetry

Bu çalışma, eserlerinde savaş sonrası kentsel gerçekliğin farklı yönlerini temsil eden şehir şairleri olarak tanımlanan New York Okulu Şiiri'nin önde gelen iki şairinin, Frank O'Hara ve John Ashbery'nin, eserlerinde kırsal ögelerin varlığını incelemektedir. Tezde, Leo Marx, Timothy Gray ve Andrew V. Ettin gibi akademisyenler tarafından geliştirilen kırsal-kentsel karşıtlığına ilişkin teorik söylemden yararlanılarak, bu iki şairin eserlerine özgü şehir manzaralarında gömülü pastoral unsurlar ön plana çıkartılmaktadır. Çalışma, O'Hara ve Ashbery'nin, kentsel-kırsal bileşenini 1950'lerde Amerika'da hüküm süren sanatsal ve sosyal kısıtlama ortamının neden olduğu kentsel kaygı duygusuyla baş etme yöntemi olarak kullandığı tezini savunmaktadır. Ashbery'nin şiirlerindeki kentsel-kırsal unsurlar, kentsel huzursuzluk durumuyla başa çıkma yöntemi olarak geçmişe ait nostaljik kırsal imgeleri mevcut kentsel deneyimlerle harmanlar ve muğlak bir şiirsel alan yaratan "orta tabiat" kavramına odaklanır. O'Hara'nın şiirlerninin incelenmesi, görünüşteki belirgin kentsel özelliklerine rağmen, şairin gözde mekanı olan New York'u kırsal imgelerle tanımlama eğiliminde olduğunu ve nihayetinde bir "semiyotik çoban" olarak tanımlanabileceğini göstermekte.