Yeni Türkiye sinemasında gerçek dışı yaklaşımlar

Sinemada hakim olan gerçekçilik eğilimi İtalyan yeni gerçekçiliği ile birlikte yeni bir bakış açısı kazanmış ve bu yönelim ulusal sinemaları büyük oranda etkilemiştir. Değişen ve gelişen sosyo-ekonomik ve kültürel dinamiklerle birlikte ise gerçekçilik sinemanın doğal bir bileşeni olmaktan sıyrılmış ve sinemada ortaya konan gerçekçilik dışı örneklerin görülme oranı da artmıştır. Aynı şekilde Türkiye Sineması da gerek Yeşilçam döneminin ticari sinemasıyla gerekse Yılmaz Güney'in filmlerinde gördüğümüz toplumsal gerçekçilik anlayışıyla söz konusu eğilimin etkisi altında kalmış ve gerçekçi yönelim göstermiştir. Fakat 80'li yıllarda Atıf Yılmaz'ın birkaç filmiyle görünür kıldığı gerçekdışılık Türkiye Sinemasında yer etmeye başlamış, özellikle 2000'lerde Yeni Türkiye Sinemasının öne çıkan isimlerinden Onur Ünlü, Semih Kaplanoğlu ve Reha Erdem gibi diğer yönetmenler tarafından ele alınmıştır. Bu tez adı geçen üç yönetmenin sinemalarında filmsel dünyalarını nasıl tasarlayıp oluşturduklarının tartışıldığı yakın bir inceleme araştırmasıdır. Bu bağlamda, bazı filmlerinden yola çıkarak; Onur Ünlü büyülü gerçekçilik, Semih Kaplanoğlu manevi gerçekçilik ve Reha Erdem antroposin gerçekçilik yaklaşımlarıyla birlikte ele alınmıştır. Anahtar Sözcükler: Antroposin Gerçekçilik, Büyülü Gerçekçilik, Gerçekçilik,Gerçekdışılık, Manevi Gerçekçilik