Is subsidizing students uniformly a pareto improvement and/or welfare increasing?

Bu makale dinamik belirsiz genel denge çerçevesi içerisinde 3 periyodluk bir çakışan nesiller modelini incelemektedir. Bu modelde insanlar yeteneklerine ve eğitim seviyelerine göre heterojendir. Her genç ajana rastlantısal olarak bir yetenek düzeyi verilmektedir. Devlet tarafından belirlenen harç ücretleri ve ailesinden aldığı miras verileri ışığında genç ajan okula gidip gitmeme kararı almaktadır. Gençlerin eğitim ve tüketim harcamaları aileleri tarafından karşılanmaktadır. Orta yaşlı ajanlar ikinci periyodda kazandıkları gelirlerinin bir kısmını sosyal güvenlik vergisi olarak devlete ödemekte ve yaşlandıklarında da ödedikleri miktarla orantılı olarak geri ödeme almaktadırlar. Geri dağıtım oranı ekonominin şuanki ve bir periyod önceki durumuna bağlı olarak değişiklik göstermektedir ve modelin içinde endojen olarak bulunmaktadır. Endojen olarak belirnenen miras, ekonominin geleceğinin belirsizliği, edinilen eğitime göre maaşların belirlenmesi makalenin diğer ayırıcı özelliklerindendir. Bu makale, öğrencileri aynı oranda sübvanse etmenin toplumun refahına olan etkisini araştırmaktadır. Sonuç olarak ise, iki tane stabil denge bulunmakta ve bu stabil dengelerden birisinin de fakirlik tuzağı olduğu görülmektedir. Bu fakirlik tuzağının sebeblerinden birisi ise devletin kurumlarının geçmişin geleceğe taşıyıcısı durumunda olmalarındandır. Öğrencileri sübvanse etmek toplum refahını arttırmakta ve gelir eşitsizliğini azaltmaktadır.