Örgüt ikliminin çalışan performansına etkisinde iş yeri yalnızlığı ve işe yabancılaşmanın aracı rolü

Akademisyenlerin örgüt iklimine yönelik algılarının performansları üzerindeki etkisinde iş yeri yalnızlığı ve işe yabancılaşmanın aracı rolünü belirlemeyi amaçlayan bu çalışmada, İstanbul'da çeşitli üniversitelerde görev yapan akademisyenlerden oluşan 400 akademisyene ulaşılmış ve çevrimiçi anket yöntemiyle verler toplanmıştır. Yapılan analizler sonucunda, akademisyenlerin örgüt iklimi düzeyleri ile performansı düzeyleri arasında pozitif ve anlamlı bir ilişki olduğu görülmüştür. Ayrıca akademisyenlerin, örgüt iklimi düzeyleri ile hem iş yerinde yalnızlık hem de işe yabancılaşma düzeyleri arasında negatif ve anlamlı bir ilişki olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Son olarak, akademisyenlerin hem iş yerinde yalnızlık düzeyleri hem de işe yabancılaşma düzeyleri ile performans düzeyleri arasında negatif ve anlamlı bir ilişki olduğu gözlemlenmiştir. Öncelikle, Baron ve Kenny'nin Nedensel Adımlar Yaklaşımı, daha sonra ise Normal Teori Yaklaşımı (sobel testi) uygulanarak yapılan aracılık analizinde hem işyeri yalnızlığının hem de işe yabancılaşmanın, örgüt ikliminin çalışan performansına etkisinde aracı rolü olduğu gözlemlenmiştir. Ayrıca, bu aracılık modelleri, çağdaş bir yaklaşım olarak kabul edilen Process Macro kullanılarak Hayes'in 4. modeli ile de doğrulanmıştır. Son olarak, Hayes'in seri aracılık modeli (6. model) yardımıyla, olumsuz algılanan örgüt ikliminin çalışanları işyerinde yalnızlığa sevk ettiği, bunun da işe yabancılaşma düzeylerin artırarak performanslarında düşüşe neden olduğu tespit edilmiştir.