Pagan kültürde kehanet ve batı resminde kâhin kadınlar

Bu çalışma, pagan dönemin kehanet algısı ve pratiklerinden başlayarak bunların, kâhin kadınlar özelinde Batı resmine yansımalarını konu almayı amaçlamaktadır. Kehanet olgusunun ortaya çıkışı ve kehanet sözcüğünün etimolojisinin ele alındığı ilk bölümü takiben Antik Yunan'da kehanet merkezleri, bu merkezlerde uygulanan çeşitli yöntemler, söz konusu işlerden mesul kâhin ve kâhineler başta olmak üzere tapınaklardaki görevliler ayrıntılı bir şekilde ele alınmaya çalışılmıştır. Bu yöntem aynı şekilde Roma bölümünde de devam ettirilmiş, başta Sibyl Kitapları, Augurlar ve Haruspexler olmak üzere Roma'da uygulanan kehanet pratikleri hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca Delphoi başta olmak üzere kehanet merkezlerinin pek çok konuda olduğu gibi dini alanda da otorite olarak görüldüğü Yunan'dakinin aksine, Roma'da devlet kontrolünde gerçekleşen bu pratiklerin pek tabii bir otorite olan devlet dininden bağımsız düşünülememesi dolayısıyla, konuyu bağlamdan koparmamaya ve dağıtmamaya gayret göstererek, Roma dininden de söz edilmiştir. Sonraki bölümde, betimlerde yol gösterici olması adına, kâhinin kimliği konusu ele alınmış, sadece Yunan ve Roma ile sınırlı kalınmadan, farklı kimlikler altında kategorize edilen bu karakterlerin açıklamasına girişilmiştir. Dördüncü ve son bölümde ise, tüm bu bahsedilenlerin, kâhin kadınlar ile sınırlı olması koşuluyla, Batı resmine yansımaları incelenmiş, herhangi bir dönem ya da üslup kısıtlamasına gidilmeden, konuyla ilintili olarak ortaya çıkan tüm betimler mümkün olan sayıda ele alınmış ve ikonografik olarak değerlendirilmeye çalışılmıştır. Anahtar Kelimeler: Kehanet, Kâhin, Kâhine, Antik Çağ, Pagan Dönem, Delphoi, Pythia, Sibyl, Batı Resmi.