Partisan müdahalelerden arabuluculuğa: Türk dış politikasında değişen roller

Bu tez, çatışmalara müdahale eden üçüncü tarafların hem partizan hem de partizan olmayan (arabulucu) rolleri oynayıp oynayamayacağını değerlendirmeyi ve küresel çatışmalarda her iki rolü de oynamanın etkilerini sorgulamayı amaçlamaktadır. Tez nitel bir içerik analizi yaklaşımını benimser. Bu araştırma yöntemi, son yıllarda Uluslararası İlişkiler araştırmalarında yaygın bir şekilde kullanılmaya başlandı ve yorumlayıcı analizlerden katı metinsel incelemelere kadar uzanan bir dizi analitik yaklaşımı tanımlıyor. Üçüncü taraf çatışma müdahalesi ve bunun uluslararası ve bölgesel siyaset üzerindeki etkisi ile ilgili olan bu çalışma, üçüncü taraf bir aktör olarak, Türkiye'nin rolünün, Türkiye'nin ulusal güvenlik çıkarlarına ve belirli çatışmalara müdahale eden diğer büyük aktörlerin güç projeksiyonlarına bağlı olarak partizan veya arabulucu olarak değiştiğini tartışmaktadır. Üçüncü taraf çatışma müdahalesini açıklamak ve anlamak için dört vaka test edildi ve tartışıldı; Birincisi, Türkiye, Libya Ulusal Mutabakat Hükümeti'ni Libya Ulusal Ordusu'na karşı mücadelesinde desteklemek için askeri güçler konuşlandırarak sürmekte olan Libya çatışmasında partizan bir rol oynuyor. İkinci ve üçüncü olarak, Türkiye, Suriye ve Irak'taki askerî harekâtlarına muhalefet etmesine rağmen, PKK ve ona bağlı YPG'ye karşı askeri güç konuşlandırarak iki çatışmada da partizan rol oynamaya devam ediyor. Son olarak, Türkiye, çatışmaların olası bir şekilde durdurulması ve müzakere masasına dönülmesi de dahil olmak üzere çok çeşitli konularda arabuluculuk yapmayı teklif ederek, Rusya ile Ukrayna arasındaki çatışmada tarafsız bir rol oynamaktadır.