Revisiting the pastoral America and simple ways of the good old days: Richard Brautigan's cultural escapism and experimentation with identity

Pastoral, çobanlar, sığırlar ve doğanın sakin yemyeşil damarlarıyla dolu antik topraklarla ilişkilendirilmiştir. Yıllar geçtikçe, bu pastoral portrede çoban figürü, ruhu yaralayan kentsel kakofoniden kaçış arayan sıradan bir insana dönüşmüştür. Bu yaralı ruh için her derde deva, epikürvari bir Theocrituscu pastoralini, büyüleyici bir Virgil Arcadia'sını veya Amerika'nın bereketinde yenilenmeyi arzulayan yorgun kalpler için bir tedavi olarak Amerikan pastoral rüyasını sunabilen doğadır. Bu ışıkta pastoral kaçış, doğanın sıcaklığına açılan bir penceresi olmayan gri inşa edilmiş kent duvarlarından uzakta, doğmakta olan bir yaşam biçiminin hayalidir. Henry David Thoreau ve Earnest Hemingway, bu gri duvarlardan kaçarak yaralı ruhlarını doğanın kalbinin sıcak renklerinde iyileştirir. Ancak insan bu gri şehir duvarlarında sıkışıp kalabilir ve hiçbir senaryoda kaçamayabilir. Bu tez, Richard Brautigan'ın A Confederate General from Big Sur, Trout Fishing in America ve In Watermelon Sugar'da pastoralliğe yönelik kasvetli yolculuğunu mercek altına alıyor. Sınırdakiler olarak pastoralliğe ulaşmaya, Julia Kristevacı "iğrençliği" arındırmayı dener ve bir Arcadia kurmaya çalışır, ancak kentin ve kırsalın ikiliği felç olur ve kent, Sigmund Freudcu "tekinsiz" olarak yeniden ortaya çıkar. Postmodern dünya, Brautigan'ın pastoral alanda nefes almasına izin vermez; bunun yerine, şehrin bu isli ortamında boğulmasına sebep olur.