Plastik sanatlarda "heykel, performans, video" bedenin kullanımı

1960 kusagı sanatçılar, hedeflerini gerçeklestirmek için bedenlerini sanat eylemlerinde kullanmaya baslar. Ancak sanatçılar bedeni geleneksel sanattaki model anlayısının aksine dogrudan sanat yapıtı olarak kullanır. Bedeninin fizyolojisini estetikten ayırarak genel kabul görmüs sanat begenisini yıkar. Batı modernizmin bedenleri uyruklastıran, davranısları yöneten, ne yapması gerektigini buyuran yönetim biçimlerini entelektüel çaba göstermeden izleyicide travmalar yaratarak karanlık yönlerini sorgular. Sanatçılar, dogal olarak adlandırılan yasantının aslında normallestirme adı altında belirlenmis kalıplar oldugunu bedenlerine uyguladıkları törensel eylemlerde vurgular. Bu yüzdendir ki, izleyicinin tepkisi kendilerine yapılmıs bir saldırıya karsı degil, alıskanlıklarına duydugu baglılıgının anlamsız kılınmasınadır. Beden sanatçıları bedenlerinin limitlerini zorlayarak izleyicinin algılama sınırlarını zorlar. zleyiciye bedenin çok daha zengin bilesenlerden olustugunun farkındalıgını saglar.