Les politiques de la turquification et l'accumulation primitive des Musulmans-Turcs par depossession des minorites non musulmanes: Exemple d'Edirne

Bu çalışmada, 20. yüzyılın başından 1970‟li yıllara kadar olan dönemde Edirne yereline odaklanarak gayrimüslimlerin mülksüzleştirilmesi yoluyla Müslüman Türklerin ilkel birikimlerini gerçekleştirme ve Türkleştirme politikaları arasındaki ilişkiyi gözler önünü sermeyi denedik. Son altmış yılda Edirne'de yaşanan süreçler ulusal kimlik ve ekonomi politikalarının küçük, kendine özgü bir örneğiydi. Çalışmamız, Osmanlı İmparatorluğu'ndan Türkiye Cumhuriyeti'ne geçiş sürecinde iktisadi, sosyal ve kimlik politikalarının sürekliliğini vurgulamaktadır. Kapitalist ulus-devletin yaratılmasıyla ilgili olarak Türk devletinin politikaları iki temel sütuna dayanmaktadır: Sütunlardan biri, "yerli yabancı" ve "tehlikeli" unsurlar olarak kabul edilen gayrimüslim azınlıkların ülkeden temizlemekti, bir kelimeyle ifade edersek tasfiye. Diğer bir sütun ise Türk devletinin güvenebileceği ve ihtiyaç durumunda iktisadi alanda sırtını dayayabileceği bir sınıf oluşturmaktı. Ancak, Müslüman Türklerden meydana gelen bir burjuva sınıf yaratmak için yeterli sermaye olmadığı için Müslüman Türk ''bürokrasi-halk-eşraf'' yerel üçlüsü ilkel birikimlerini Ermeni, Rum ve Yahudi gibi gayrimüslim azınlıkların mülksüzleştirilmesi üzerinden gerçekleştirmeye girişti. Önce, ''Ermeni tehciri'', Rumların kovulması ve zorunlu göçleri cereyan etti. Sonra, Trakya'dan Yahudilerin Kovulması meydana geldi. Daha sonrasında, Varlık Vergisi'nin uygulanmasıyla gayrimüslimlerin mülksüzleştirilmesi üzerinden Müslüman Türklerin yeniden ilk birikimlerini elde etme süreci gerçekleştirildi. Son olarak, Türkiye Siyonizmle Mücadele Derneği Edirne şubesi faaliyetleri geride kalan Yahudileri Edirne'yi terk etmeye zorladı.