Pomaklarda "pesne" pratiği: Sembolik kültür ve etnisite

Bu çalışma, İzmir ili sınırları içerisinde bulunan dört Pomak köyünü kapsayarak 2002-2007 yılları arasında yapılan alan çalışması üzerine kurulur. Söz konusu toplulukların kültürel model incelemesinde, ?pesne? vokal pratiğinin etnik kimliğin sürdürülmesinde oynadığı rol araştırılır. Pesne pratiğine dair anlam ve bağlamların değişmesi doğrultusunda, pratiğin sembolik bir kültüre dönüşmesi süreci ve ortak belleğin iliştiği bir yapı olarak kimlik kuruluşundaki rolü incelenir. Çalışmada Keefe'nin (1992), sembolik etnisite kavramını ?etnik kimlik? boyutu içerisinde incelediği etnisite modeli temel alınır. Sembolik kültürün, etnisitenin kaybolması yerine grubun devamını yansıttığı düşüncesi desteklenir. Asimilasyon süreci ile beraber etnik kültürün işaretlerinin kaybolmasının etnik kimlikle tanımlanmayı engellemediği, asimilasyonla etnisitenin birbirinden bağımsız işleyebilen süreçler olduğu savunulur. Bulgular, sembolik kültürlerin içi boşalmış sembolik yapılar olmak yerine yaşayabilen ve bu doğrultuda yeni bağlamlar ve anlamlar edinebilen yapılar olabileceğini gösterir. Sembolik etnisite formlarının asimilasyona karşı direnç gösterdiği ve böylece varlığını kuşaklar boyunca sürdürebileceği önerilir. Pesne pratiğinin sonraki kuşaklarda farklı bağlamlar edinerek devamını sağlayıp sağlamayacağı veya topluluğun, kimliğini devam ettirmek için sahip olduğu diğer kültürel pratiklere başvurup başvurmayacağı sonraki araştırmanın konusu olarak önerilir.