Postcolonialism and the sacred

Sömürgeciler gibi, sömürülen milletlerin de kendilerine göre inanç, ahlaki değerleri ve farklı gelenekleri vardı. Sömürdükleri halkları Hristiyanlığa veya modernizme döndürmek isteyen sömürgeciler birçok farklı tepkiyle karşılaştılar. Misyoner hareketler sömürgeciliğin yeni fetihleri sayesinde gelişip serpildiler. Bazı durumlarda, farklı ülkelerde misyoner faaliyetleri sömürge kuvvetlerine öncülük yapmış ve işgaller için uygun şart ve zeminleri hazırlamıştır.Hakimiyetine haklılık kazandırmaya yönelik olarak, seküler ya da dini bir çok farklı söylem kullandığı için, sömürgecilik sadece askeri bir işgal olarak kabul edilemez. Sömürgecilik sonrası, emperyalizm, sömürülen halkları gerçek bir özgürlük ve bağımsızlıktan mahrum eden activitelerini sürdürmeye devam eder. Sömürgecilikle birçok farklı cephede karşılaşan postkoloniyalizm her nedense kutsal (the sacred) konusuna gelince sessiz kalmakta ve bu durum konuyla ilgili araştırma yapan kimselere kaynak sıkıntısı yaratmaktadır. Postcoloniyal teorinin dağınık ve parçalı yapısı da konuyla ilgili çelişkili sesler yansıtmaktadır. Tek ve tutarlı bir postkoloniyalizmin olmayışı ve her dinin birçok farklı ve hatta çatışan yorumunun olması konuyu daha da çetrefilli bir hale getirmektedir.Tarihin nesnesi olarak görülen dinler, modern dogmatizmin putlarının düşüp parçalanmasıyla beraber, bireylerin ve toplumların vicdanında yeniden ortaya çıktılar. Sömürgecilerin, misyonerlerin din değiştirme faaliyetlerinin gölgesine sığındığı haksız bir dünyada, sömürülen kitleler, özgürlük ve onurları adına ayaklanmak ve savaşmak için, kendi gelenek ve dinlerini yeni baştan yorumlamaya teşebbüs edeceklerdi.