Probing sensory plasticity with rapid forms of motion adaptation

Algı, hem anlık duyusal girdiler hem de dış çevre ile önceki deneyimlerle şekillenir. Bir uyarıcıya maruz kaldıktan sonra algıda geçici bir değişiklik oluşturan görsel adaptasyon, onceki duyusal deneyimin farklı zaman ölçeklerinde algıyı nasıl ̧sekillendirdiğini anlamak için yaygın olarak kullanılmıştır. Görsel hareket adaptasyonu, duyusal esnekliği ve sinirsel uyumu anlamak için güçlü bir araştırma aracıdır. Bununla birlikte, görsel hareketin neden olduğu adaptasyon kaynaklı değişikliklerin altında yatan nöral mekanizmalar hala tartışmaya tabidir. Bu tezde, EEG ile hızlı hareket adaptasyon paradigması biçimleri kullanılarak uzay-zamansal dinamikler, nöral substratlar ve duyusal plastisitenin insan görsel sistemindeki işlevsel rolü incelenmiştir. Spesifik olarak, hareket adaptasyonunun neden olduğu kısa vadeli duyusal plastisitenin algısal performansa paralel olarak ve nöral düzeyde nasıl yansıtıldığı araştırılmıştır. Katılımcılar kısa (Deney 1'de 640 ms; Deney 2 ve 3'te 188 ms) veya uzun (Deney 1'de 6,4 sn; Deney 2 ve 3'te 752 ms) sürelerle bir yöne hareket eden greytinglere adapte edilip, test uyaranı olarak zıt fazlı (Deney 1 ve 2'de sabit polarite ile; Deney 3'teki her adımda ters polarite ile) greytingler kullanılmıştır. Görsel işlem akışında AÇIK ve KAPALI yolların nasıl işlediğini incelemek için Deney 1'de phi hareketinin sinüzoidal greytingleri kullanılırken; Deney 2 ve 3'te phi ve ters-phi adaptasyonları için kare dalga greytingleri kullanılmıştır. Deney 1'deki EEG analizlerine dayanarak, hareket adaptasyonu ile ilgili kafatası bölgeleri belirlenmiştir. Deney 1, iki adaptasyon sürelerinin de önemli hareket sonrası algı etkilerine yol açtığını gösterirken aynı zamanda deneyin EEG sonuçları, uzun adaptasyonun kısa adaptasyon koşuluna göre, oksipital ve parieto-oksipital bölgelere göre 64-112 ms zaman aralığında daha güçlü etkiler oluşturduğunu göstermiştir. Birlikte ele alındığında, bu bulgular hareket sonrası algının, alt ve orta seviye görsel hareket işlemeye aracılık eden kortikal alanlardaki değişiklikleri yansıttığına dair önemli elektrofizyolojik kanıtlar sağlamaktadır. Ayrıca, adaptasyonun farklı zaman ölçeklerinde çalışan sinir mekanizmalarını kapsayan aktif bir süreç olduğunu öne sürmektedirler. Deney 2 ve 3'te, Deney 1'e bağlı olarak belirlenmiş kafatası bölgelerinde meydana gelen değişikliklere bağlı olarak kısa süreli adaptasyon kaynaklı değişiklikler daha ileri düzeyde incelenmiştir. Phi ve ters-phi hareketinin esas olarak aynı (AÇIK veya KAPALI) ve karşılıklı (AÇIK ve KAPALI) yolak mekanizmalarını harekete geçirdiği göz önüne alındığında, bu hareket türlerinin adaptasyonundan kaynaklı değişikliklerin karşılaştırılması görsel korteks üzerine karşılık gelen mekanizmaların doğası hakkında daha fazla bilgi sağlamıştır. Davranışsal ve EEG bulguları, bu yolaklar tarafından ortaya çıkan bilginin etkin bir biçinde birleşmesini ve karşılıklı yolak mekanizmalarının bazı farklı özelliklerini ortaya çıkarmıştır.