Prof. Dr. Ensar Aslan tarafından 1971 yılında derlenen Sinan Bey ve Mahperi hikâyesi üzerine bir inceleme

XVI. yüzyıldan itibaren Türk halk edebiyatı içerisinde görülmeye başlayan halk hikâyeleri, Türk edebiyatında anlatmaya dayalı türlerin en önemlilerindendir. Roman ihtiyacını karşılayan ve nazım-nesir karışık bir yapıya sahip olan halk hikâyeleri, tarihî, dinî, sosyal ve geleneklerle bağlantılı olarak halkın yaşayışını yansıtan bir türdür. Bu yönüyle halk hikâyeleri, kültürel değerleri içinde barındıran bir ansiklopedi vazifesi görür. Doğu Anadolu Bölgesi, yetiştirdiği âşıklar ve bunların çevresinde oluşan âşıklık geleneği ile dikkatimizi çekmektedir. Burada âşıklar, köy odalarında, düğünlerde, belli başlı kahvelerde sanatlarını icra ederler. Âşık Mevlüt İhsani de Doğu Anadolu'da yetişen âşıklardandır. Cumhuriyet dönemi âşığı olan Mevlüt İhsani halk hikâyesi geleneğini başarıyla sürdüren bir sanatçı olmuştur. Bu çalışma ise 1971 yılında Atatürk Üniversitesi öğretim elemanı olan Ensar Aslan tarafından Âşık Mevlüt İhsani'nin anlatımıyla derlediği Sinan Bey ve Mahperi hikâyesine dayandırılmaktadır. Çalışmada Sinan Bey ve Mahperi hikâyesinin Fikret Türkmen/Mustafa Cemiloğlu (1998) ile Işıl Altun (2006) varyantları dikkate alınmış ancak temel metin olarak Ensar Aslan'ın çalışması incelenmiştir. Varyantlarda yer alan nazım kısımları ve olaylar ise çalışmada karşılaştırmalı olarak yer almıştır. Anahtar Kelimeler: Mevlüt İhsani, Ensar Aslan, Fikret Türkmen/Mustafa Cemiloğlu, Işıl Altun, Sinan Bey ve Mahperi