Kamu güvenliği, fakirlik ve eşitsizlik

Bu tez devletin suç karşısında yaptığı kamu güvenliği harcamalarının milli gelir ve eşitsizlik ile nasıl şekillendiğini araştırmaktadır. Bu konu hakkındaki literatür halihazırda hem teorik hem de ampirik pek çok çalışma ile oldukça gelişkindir. Bu çalışma devletin suça karşı savaşmadaki motivasyonuna ve devletin amaç fonksiyonunun seçilmesine var olan literatürden farklı bir yönden yaklaşmakta. Çoğu çalışmada devletin amaç fonksiyonu suçu da barındıran bir beklenen sosyal refah fonksiyonudur. Bu tezde, devletin esas olarak suç faalityetinin topluma vereceği potansiyel zararın, gerçekleşecek olan beklenen zarardan bağımsız olarak minimize etmesi gerektiğini, aksi takdirde suçun neden olduğu yeniden dağıtımın legalize edilmiş olacağını ve bu durum egemenlik konseptinin felsefesiyle çelişmekte olduğunu tartışıyorum. Bu çalışmada, bu yaklaşımı kullanarak teorik bir model kurup çözüyorum ve ilk olarak, suç oranı ve suçun ekonomik değerinin farklı hareket ettiğini gösteriyorum. Sonrasında devlete, suçun bir yeniden dağıtım mekanizması olarak devrede olmadığı ve tüm suç girişimlerinin başarılı olduğu taktirde ortaya çıkacak olan toplulaştırılmış refah kaybı olarak tanımlanan suçun potansiyel zararının minimize edildiği bir optimizasyon problemi çözdürüyorum. Modelin çözümü, her ne kadar suç oranı ve suçun ekonomik değeri gelir eşitsizliği değiştikçe değişse de, devletin kamu güvenliği harcamalarının eşitsizlikten etkilenmediği, gelir arttıkça ise güvenlik harcamalarının da arttığı sonucunu üretiyor. Son olarak ampirik analiz için 54 ülke ve 3 yıldan oluşan panel veri kullanıyorum ve regresyon sonuçları modelin sonuçlarını doğruluyor.