Color-blindness in Rawls's theory of justice

Bu tezde Rawls'un adalet teorisinin ırka dayanan adaletsizleri düzeltme ve hatta onları ele alma konusunda bize rehberlik edemeyeceğini savunuyorum. Rawls'u eleştirenler renk-körlüğü söylemine vurgu yapmazlarken benim eleştirimin odağında bu sorunsal bulunuyor. Rawls'un teorisinin temel öğelerinden olan başlangıç durumu [original position] renk-körü bir perspektif ile kurulmuştur. Irka dayanan adaletsizlikler söz konusu olduğunda renk-körü bir perspektifin ürünü olan hiçbir ideal faydalı olmayacaktır, çünkü bu tür idealler bütün insanların eşitliğine ve aynılığına vurgu yaparlar. Bu da ırksal eşitsizliklerin kökenindeki asıl sebepleri gizleyerek toplumdaki ırksal yapının sürdürülmesini sağlar. Argümanımı açıklamak için Eduardo Bonilla-Silva'nın kavramsallaştırdığı "renk-körü ırkçılık" fikrini kullanacağım, çünkü bu kavram egaliteryan yaklaşımlar üstüne odaklanmanın olumsuz etkisini açığa çıkarıyor. Rawls'un mükemmelen adil toplum düşüncesi kendisi tarafından ideal teori kapsamında alınmaktadır; lakin ırka dayanan adaletsizlikler ideal olmayan teorinin alanı olsa da Rawls'un ideal teorisinin normatif teorisinin temelini oluşturduğu gerçeği, Charles Mills'in de vurguladığı gibi, bu savunmayı geçersiz kılmaktadır. Bunun sebebi, ideal ve normatif teori arasındaki bu ilişkinin ardında yaşadığımız toplumun ideal toplumla benzeştiği oranda adil olacağı önermesinin bulunmasıdır. İdeal toplum renk-körü bir toplum olduğundan, bu konudaki endişem Rawls'un normatif teorisinin de renk-körü olduğu ve bu yüzden bize vereceği toplumda ırksal yapıların olduğu gibi kalacağı ve ırka dayanan eşitsizlikler üretmeye devam edeceğidir.