Bir savaş sonrası hayatta kalma stratejisi olarak isyancı grupların bölge yönetimi: İsyancı devlet inşasının savaş sonrası güç paylaşımına etkisi

İç savaş literatüründe yapılan son araştırmalar, isyancı silahlı örgütlerin kendi kontrollerindeki bölgelerde rakip bir kurum inşa etme sürecine girdiğini ortaya koymaktadır. Birçok isyancı örgütün eğitim, sağlık, yargı ve güvenlik gibi alanlarda kurumlar inşa edip sivillere hizmet sağladıkları gösterilmiştir. Silahlı örgütlerin bulundukları bölgede rakip devlet inşasını inceleyen önceki araştırmalar çoğunlukla bu grupların çatışma bölgesini yönetme kapasitelerindeki farklılığı açıklamaktadır. Fakat literatür halen, hükümet ve isyancı örgütler arasındaki güç paylaşımı konusu gibi, örgütlerin kurum inşasının çatışma sonrası düzendeki olası etkilerini değerlendiren çalışmaların eksikliği içindedir. Bu tez, isyancı devlet inşası ile savaş sonrası aktörler arası güç paylaşımı arasındaki ilişkiyi analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu çalışma, iç savaş sonrası düzende bazı isyancı grupların devlet gücünden pay alma konusunda neden diğerlerinden daha iyi olduğunu açıklamak için teorik bir çerçeve geliştirmektedir. İlk olarak, savaşan taraflar arasındaki pazarlık sürecinin mantığını ve barışa yönelik güç paylaşımının önünde yarattığı zorluklar tartışılmıştır. Devamında, isyancıların savaş zamanı sürdürdükleri kurum inşasını, güç paylaşımı pazarlığında devletleri ikna etmek için bir koz olarak kullanma stratejisini açıklayan teorimi sunulmuştur. Temel argüman, isyancı örgütlerin kurdukları yönetimler ve güç paylaşımına ilişkin mevcut iki büyük veri setine dayanan lojistik ve OLS regresyon modeli kullanılarak test edilmiştir. Sonuçlar, isyancı örgüt yönetiminin savaş aktörleri arasındaki güç paylaşımı olasılığı ve seviyesi üzerinde istatistiksel olarak anlamlı ve olumlu bir etkisi olduğunu göstermektedir.