Meme kanseri teşhisli kadınlarda BRCA1, HER2, TP53 genleri arasındaki ilişki: Musul, Irak'ta örnek bir çalışma

Meme kanseri, hem tanıda hem de tedavide önemli zorluklar sunan karmaşık ve heterojen bir hastalıktır. Meme kanserinin evrelendirilmesi ve sınıflandırılması yıllar içinde gelişmiş, hem anatomik hem de biyolojik faktörleri bir araya getirerek hastalığın ilerlemesi ve sonuçlarının daha kapsamlı bir şekilde anlaşılmasını sağlamıştır. Amerikan Ortak Kanser Komitesi (AJCC), 2018'de sekizinci baskısıyla güncellenen evrelendirme sistemi, artık biyolojik belirteçleri geleneksel anatomik kriterlerle bir araya getirmektedir. Gen ifadesi profillemesi, meme kanserinin farklı moleküler alt tiplerini daha kesin bir şekilde tahmin etme ve hedefe yönelik tedavi yaklaşımlarına yardımcı olarak daha ayrıntılı bir şekilde tanımlanmıştır. Çalışmanın amacı, meme kanseri teşhisi konulmuş hastalardan veri elde etmek, farklılıkları analiz etmek, mastektomi geçirmiş hastaların meme dokusundan DNA çıkarmak ve bu hastalığa neden olan üç geni belirlemeye çalışmaktır. Ayrıca, çalışma, bu genlerdeki genetik mutasyonları toplanan örneklerde tespit etmeyi amaçlamaktadır. Örnekler, AL-RABEE Hastanesi ve El-Cumhuriyye Hastanesi dahil olmak üzere Musul şehrindeki hastanelerden ve denetleyici patologların yardımıyla temin edilmiştir. Hastaların yaşları 42 ile 65 arasında değişmekte olup farklı çevrelerde ve farklı koşullarda yaşamaktadırlar. Toplam 11 örnek, biyopsi, MRI, meme ultrasonu, X-ray ve mamogram gibi temel tetkikler ve testler sonrasında mastektomi veya lumpektomi geçirmiş olan kadın hastalardan alınmıştır. Bu hastalara meme kanseri teşhisi konmuştur. Ameliyat sonrasında, patolog örneği doğrudan kitleden ve kitleye yakın lenf nodlarından (varsa) yaklaşık 1-2 gm alır. Örnekler, yaklaşık 5-10 mL dH2O içeren bir kap içine konulur, ardından DNA çıkarılana kadar -20℃ derecede dondurucuda saklanır. Sonuçlar, nodül boyutu ve yeri arasındaki farklılıkları, tümörün lenf düğümlerine ulaşıp ulaşmadığını, ayrıca meme tarafını ve tipini (IDC, ILC, DCIS veya LCIS) gösterdi. Dahası, teşhisin ilk aşaması olarak hastalığın varlığını şekil ve karakteristik özelliklere bağlı olarak kanıtladı. Lenf düğümleri sert bir dokuya sahiptir, çalışılan örnekler için önemli bazı karakteristik özellikler vardır. Tüm örnekler, her biri BRCA1 geni, HER2 geni ve TP53 geninin varlığını gösterdi, ancak örnek No. 5'te TP53 geni yoktu. Çıkarılan ve amplifiye edilen DNA ürünlerinin jel elektroforezi verileri, her bir örnek için 615 bp boyutunda ayrı bir bantın varlığını, kullanılan işaretleyici boyutuyla (100-1500 bp) karşılaştırarak kanıtladı. Jel elektroforezi ve hizalama, tüm örneklerde BRCA1 varlığını gösterdi, bu sonuçlar bu genin büyük ölçüde meme kanserinden sorumlu olan genlerden biri olabileceğini göstermektedir. Elde edilen sonuçlar, işaretleyici boyutuna atıfta bulunarak her bir örnek için jel tabakasında 330 bp boyutunda tek bir bantın varlığını gösterdi; ancak örnek No.5'te, diğer tüm örneklerden farklı bir molekül ağırlığına sahip bir bantın varlığını açıkladı. B. HER2 genine ait verilere göre, HER2 geninin tüm örneklerde varlığını gösterdiği görüldü. Ayrıca, jel elektroforezi bu bulguyu kanıtladı. Jelin UV ışığı altında görünümü, HER2 geninin moleküler ağırlığının, aynı işaretleyici boyutuyla karşılaştırıldığında 290 bp olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak, bu çalışmanın bulguları, meme kanseri örneklerinde TP53, HER2 ve BRCA1 genlerinin varlığını göstermektedir ve bu genlerin hastalığın gelişimi ve ilerlemesi üzerindeki potansiyel rolünü vurgulamaktadır. Meme kanserinde bu genlerin özel mutasyonlarını ve işlevselliğini araştırmak ve kişiselleştirilmiş tedavi için olanaklarını keşfetmek için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.