Renal hücreli karsinomlarda tirozin kinaz inhibitörleri ile tedaviye yanıtın ve prognozun laktat dehidrogenaz albümin oranı ile ilişkisinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Bu çalışma LDH/albümin oranının (LAO) progresyonsuz sağkalım (PS) ve genel sağkalımla (GS) ilişkisinin değerlendirilmesi, aynı zamanda tirozin kinaz inhibitörü (TKİ) tedavisi alan hastalarda tedavi sonrası yanıt ile LAO arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi planlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmada 18 yaş üzeri, renal hücreli kanser tanısı ile takip edilen tirozin kinaz kullanan ve kullanmayan tüm kadın ve erkek hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Dışlama kriterleri uygulanarak çalışmaya 64 hasta dahil edildi. Veriler IBM SPSS 25.0 versiyonu istatiksel analiz programı ile değerlendirildi. Bağımsız grupların karşılaştırılmasında Mann-Whitney U testi kullanıldı. Sağkalım analizi için PS ve GS tanımlandı. Genel sağkalım Kaplan-Meier yöntemi kullanılarak tahmin edilmiş, bağımsız prognostik risk faktörlerini analiz etmek için Cox regresyon modeli kullanıldı. LAO değeri için optimal kesim değeri Roc analizi kullanılarak 47,53 olarak hesaplandı. Bulgular: Hastaların yaş ortancası 62,5 olup 51'i (%79,7) erkekti. Ortalama genel sağkalım 45,94±6.28 (1,84-103.49) ay; progresyonsuz sağkalım ortalama 39.28±5.22 (1,84-105.24) ay bulundu. LAO 47,53'ün altında olan hastalarda progresyon %72,7 oranında görülürken, 47,53 ve üzerinde olan hastalarda progresyon %97,2 oranında görüldü (p=0,010). LAO mortalite görülenlerde 65,3 (25,8-220,28), sağ kalanlarda 48,2 (23,5-75,17) bulundu, ölenlerde LAO sağ kalanlara göre anlamlı yüksekti (p=0,005). LAO<47,53 olan hastaların GS oranı %51,9 iken, LAO≥47,53 olan hastaların GS oranı %16,2 idi. PS oranı LAO<47,53 olan hastalarda %40,7; LAO≥47,53 olan hastalarda %5,4'tü. Kaplan-Meier sağkalım analizinde LAO≥47,53 olmasının kötü GS ve PS ile ilişkili olduğu görüldü (sırasıyla p=0,010 ve p=0,005). Tek değişkenli COX regresyon analizinde LAO≥47,53 olması mortaliteyi 2,24 kat arttırdığı görülse de (p=0,015), çok değişkenli analizde bu istatiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0,619). TNM Evre 4'ün mortaliteyi anlamlı şekilde arttırarak bağımsız prediktif faktör olduğu görüldü (EAA=11,254; %95 GA: 3,22-39,327; p<0.001). Sonuç: Çalışma ileri evrede tanı alan hastaların mortalitesinin yüksek olması nedeniyle hastalığın erken evrede tespit edilmesinin önemini göstermektedir. Yüksek LAO değerleri azalmış sağkalımla ilişkili görülse de çok değişkenli analizde bu istatiksel olarak anlamlı değildi. Anahtar Sözcükler: LAO, mortalite, renal hücreli karsinom