Modern hinduizmde ihyacı söylem: Ramakrişna hareketi üzerine sosyo-dini bir çalışma

ÖZET Bu tezin amacı Hindistan'da ortaya çıkan yeni dinî hareketler bağlamında Sri Ramakrişna Paramahamsa'nın (1836-1886) Tanrı-Doğa, İnsan ve Toplum tasavvurunda kullandığı ihyacı söylemi analiz etmektir. İhyacı hareketler üzerinde yapılan çalışmalar genellikle Ortadoğu ve Batı dünyasıyla sınırlı kalmaktadır. Bunların aksine bu çalışma Güney Asya bölgesine yoğunlaşmış olup vahiy merkezli olmayan dinlerin (Hinduizm gibi) modernite ile karşılaşması üzerine yapılacak olan akademik çalışmalara kaynak sağlamayı hedeflemektedir. Bu açıdan bu tez ihyacı hareketler üzerine yapılan çalışmamalara da katkı sunmakla beraber modernite ve din ilişkisine yoğunlaşan çalışmalara entelektüel anlamda akademik bir müzakere konusu ortaya koymaktadır. Bu tez toplamda dört ana bölüm, giriş ve sonuç kısımlarından oluşmaktadır. Giriş kısmında kullandığım metodolojiyi, teorik ve kavramsal çerçeveyi, nasıl ve neden Sri Ramakrishna'nın ihyacı söylemini ele aldığımı, literatür taramasını, niyet ve çalışmamın sınırlarını ve çalışmam hakkında bazı kritik noktaları ele aldım. Birinci bölümde, Bengal Rönesans'ı olarak adlandırılan uzun bir dönemin sadece 1800-1830'lu yıllarda Bengal'de ortaya çıkan ihyacı söylemin sosyal ve dinî değişimlerin arka planını oluşturan temel elementlerini tüm boyutları ile ele aldım. İkinci bölümde ise Ramakrişna'nın hayatının genel bir özetini onun manevi tecrübelerinin nasıl bir dini doktrine dönüşerek değiştiğini dikkate alarak ele aldım. Üçüncü bölümde Ramakrişna'nın ihyacı söylemi onun günlük konuşmalarında ve The Gospel of Ramakrishna adlı kaydedilmiş kitabında incelenmektedir. Dördüncü bölüm Ramakrişna'nın ihyacı söyleminin onun müritleri özellikle baş müridi Swami Vivekananda tarafından nasıl algılandığı üzerine odaklanarak Ramakrişna Hareketinin bir kurumsal organizasyona nasıl dönüştüğünü tahlil etmektedir. Sonuç kısmında ise tezimde elde ettiğim bulguları ve bütün bölümlerde ortaya çıkan çıktıları yorumlayarak ele aldım.