Rotator manşet yırtıklarında artroskopik yardımlı mini açık ve artroskopik tamir yöntemlerinin klinik ve radyolojik sonuçlarının karşılaştırılmas

GİRİŞ VE AMAÇ: Rotator manşet yırtıkları omuz eklem ağrısı ve fonksiyon bozukluklarının en sık sebeplerinden biridir. Bu çalışmanın amacı ağrının azaltılması, kas kuvvetinin ve fonksiyonların geri kazanılması için uygulanan artroskopi yardımlı mini açık ve artroskopik tamir yöntemlerinin klinik ve radyolojik olarak karşılaştırılmasıdır. GEREÇ VE YÖNTEMLER: Sakarya Üniversitesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim dalında 2014-2016 yılları arasında tam kat rotator manşet yırtığına bağlı cerrahi tedavi uygulanan 40 hasta retrospektif olarak incelendi. Hastalar 2 gruba ayrılarak 15 hastaya atroskopi yardımlı mini açık, 25 hastaya artroskopik yöntemle tedavi uygulandı. Hastaların yaş, cinsiyet, yapılan cerrahi girişim, cerrahi öncesi ve sonrası muayene bulguları, Constant Murley ve UCLA skorlamaları, radyolojik görüntüleme bulguları değerlendirildi. Artroskopi yardımlı mini açık yöntem ve artroskopik yöntemin klinik ve radyolojik sonuçları hem kendi gruplarında hem de karşılaştırmalı olarak incelendi. BULGULAR: Artroskopi yardımlı mini açık yöntemle tedavi uygulanan ve grup 1 olarak adlandırılan ilk çalışma grubumuz, 4 erkek 11 kadın toplam 15 hastadan oluşmaktadır. Ortalama yaşı 57,4'dür (dağılım 37-75). UCLA skorlamasına göre ameliyat öncesi ortalama puan 10,93 (dağılım 8–14), ameliyat sonrası ortalama 32,46'dır (dağılım 27-35). Constant Murley skorlamasına göre de ameliyat öncesi ortalama puan 31,6 (dağılım 25-45), ameliyat sonrası 88,13 (dağılım 77-94) değerlerindedir. Artroskopik tamir yöntemi uygulanan ve grup 2 olarak adlandırılan ikinci çalışma grubumuz, 9 erkek 16 kadın toplam 25 hastadan oluşmaktadır. Ortalama yaşı 53,1'dir (dağılım 41-69). UCLA skorlamasına göre ameliyat öncesi ortalama puan 11,12 (dağılım 9-14), ameliyat sonrası ortalama 31,16 (dağılım 18-35).Constant Murley skorlamasına göre ameliyat öncesi ortalama 31 (dağılım 23-40), ameliyat sonrası 87,48 (dağılım 68-94) değerlerindedir. Radyolojik olarak Thomazeau tarafından oluşturulan atrofi ve yağlı dejenerasyona göre sınıflamasında toplam 40 hastanın 11'i Grade 1, 25'i Grade 2, 4'ü Grade 3 olarak değerlendirildi. Çalışmamızda tendon bütünlüğü sağlam olarak değerlendirilen hastalarda yağlı dejenerasyon ve atrofi seviyesinde artma izlenmedi, yırtık olarak değerlendirilen 6 hastanın 3'ünde bir seviye artış gözlendi. Hastaların cerrahi sonrası fizik muayene, radyolojik ve subjektif verilerinde her iki grupta ameliyat öncesine göre belirgin olarak iyileşme gösterdiği görüldü. İstatistiksel olarak anlamlı p değeri <0,05 olacak şekilde kabul edilmiş ve her iki grupta p<0,0001 bulunmuş olup her iki yöntemde kendi gruplarında anlamlı iyileşme oluşturan farklılık saptandı. Uygulanan cerrahi yönteme göre farklılığın istatistiksel olarak değerlendirilmesinde ise p değeri >0.05 olacak şekilde UCLA skorlamasına göre p=0,94, Constant skorlamasına göre p= 0,356 bulunmuştur. Her iki yöntemin fizik muayene, radyolojik ve subjektif verileri karşılaştırıldığında birbirleri arasında anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. SONUÇ: Çalışmamızda rotator manşet yırtığının tedavinde hem artroskopi yardmlı mini açık ve hem de artroskopik yöntem klinik ve radyolojik olarak başarılı sonuçlar vermektedir. Her iki yöntemin ağrı, fonksiyon kapasitesi, hareket açıklığı, kuvvet skorları ve memnuniyet oranları arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. Bu sonuçlar bize her iki yöntemin de gereken tecrübeyi edinmiş ortopedistler için uygun yaklaşımlar olabilecegini göstermektedir.