Sağlık çalışanlarının dijital bağımlılık düzeylerinin işe hazır bulunuşlukları üzerine etkisi

Bu araştırma, sağlık çalışanlarının dijital bağımlılık düzeylerinin işe hazır bulunuşları üzerine etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada nicel araştırma veri toplama yöntemi olarak anket tekniği kullanılmıştır. Anket formları; demografik özellikleri içeren sorular, "Dijital Bağımlılık Ölçeği" ve "Sağlık Çalışanlarında İşe Hazır Bulunuşluk Ölçeği"nden oluşmaktadır. Kolayda örnekleme ve kartopu örnekleme yöntemleri kullanılarak çevrimiçi ortamda 403 sağlık çalışanına ulaşılmıştır. Elde edilen veriler, betimsel istatistiklerin yanı sıra Pearson korelasyon, tekli regresyon, t-testi ve ANOVA analizleriyle değerlendirilmiştir. Bulgular, kadın sağlık çalışanlarının örneklemin %28'ini oluşturmasıyla birlikte dijital bağımlılık düzeylerinin erkeklere (%72) kıyasla daha yüksek olduğunu, tüm katılımcılarda yaş ve mesleki kıdem düzeylerinin artmasıyla birlikte dijital bağımlılık düzeylerinin azaldığını ve işe hazır bulunuşluk düzeylerinin yükseldiğini ortaya çıkarmıştır. Sağlık çalışanlarının dijital bağımlılık düzeyleri ile işe hazır bulunuşluk düzeyleri arasında genel olarak negatif ve anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Sağlık çalışanlarında işe hazır bulunuşluk ölçeğinin alt boyutlarından olan iş yeterliliği, sözel zekâ, örgütsel zekâ boyutlarının; dijital bağımlılık ölçeğinin tüm alt boyutları; aşırı kullanım, nüksetme, hayat akışını engelleme, duygu bırakamama ve duygu durumu tarafından negatif yönde anlamlı bir şekilde etkilendiği sonucuna ulaşılmıştır. Yalnızca işe hazır bulunuşluk ölçeğinin kişisel iş özellikleri alt boyutu ile dijital bağımlılık arasında pozitif bir ilişki gözlemlenmiştir. Elde edilen sonuçlar, sağlık sektöründe dijital bağımlılığın iş yeterliliği ve performansıyla doğrudan ilişkili olduğunu ortaya koymakta, özellikle genç ve kıdemsiz çalışanlara yönelik dijital farkındalık ve denge eğitimlerinin işe uyum süreçlerinde önemli bir destek sağlayabileceğini gösterebilmektedir.