Sarkopeninin diyabetes mellituslu hastalarda ultrason ile değerlendirilmesi

Giriş: Genellikle ilerleyen yaşla birlikte ortaya çıkan, jeneralize ve progresif kas kütlesi ve kuvvet kaybı ile karakterizebir sendrom olarak sarkopeni, fiziksel yetersizlik, düşük yaşam kalitesi ve ölüm gibi kötü sonuçlara sebep olabilir. Güncel klavuzlarda Sarkopeni değerlendirmesi; düşük kas gücü, düşük kas miktarı veya kalitesi ve düşük fiziksel performansın çeşitli yöntemlerle incelenmesini temel alır. Diyabetes mellitus vücutta tüm sistemlerde önemli komplikasyonlarla ilişkilidir. Diyabet hastalarında sağlıklı bireylere göre daha yüksek oranda kas gücü ve fonksiyonel kapasitede azalmayla birlikte mobilite ve günlük yaşam aktivitelerinde bozulmagösterilmiştir. Bu çalışmanın amacı 40-65 yaş aralığındaki diyabetes mellituslu hastalarda sarkopeni ya da olası sarkopeninin sağlıklı bireylere göre daha yüksek sıklıkta görülüp görülmediğini araştırmaktır. Yöntem: Çalışmamıza 40-65 yaş aralığında, 20 tip 2 diyabet hastası, 17sağlıklı kontrol olmak üzere 37 hasta dahil edilmiştir. Tüm hastaların demografik verileri kaydedildi. Kas gücü değerlendirmesi; üst ekstremite el kavrama gücü Jamar dinamometre ile, alt ekstremite diz ekstansiyon kas gücü ve ayak bilek plantar fleksiyon kas gücü Microfet3 (Handheld dinamometre)manuel kas test cihazıyla yapıldı. Kas kütlesi, Biyoelektriksel empedans yöntemiyle (BIA) yağsız kas kütlesi (FFMI) ve apendiküler yağsız kas kütlesi (SMI), ultrasonografi ile alt ekstremite rektus femoris kası ve gastroknemius kası kalınlık ve alan ölçümleri ile değerlendirildi. Hastaların fiziksel performansı 6 metre yürüme testi ile, günlük fiziksel aktivite seviyeleri Uluslararası Fiziksel Aktivite İndeksi (UFAA) kısa form yardımıyla değerlendirildi.Sarkopeni tanısında el kavrama gücü, 6 metre yürüme testi ve BIA ölçümleri ile hesaplanan tüm vücut yağsız kas kütle indeksi, apendiküler yağsız kas kütle indeksinden oluşan "European Working Group on Sarcopenia in Older People (EWSGOP) 2" kriterleri kullanıldı. Bulgular: Çalışmamızda diyabet ve kontrol grubu arasında yaş, cinsiyet, BMI, ek hastalık sayısı arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Diyabet grubunda 5 (%25) , kontrol grubunda 3 (17.1) hastada olası sarkopeni saptandı. Olası sarkopeni saptanan hastaların tamamı kadın hastalardı. Diyabetik hastalarda 6 dk yürüme testi ile değerlendirilen yürüme mesafesi, kontrol grubuna kıyasla istatistiksel anlamlılıkta kısaydı (DG:548,5m (350-800), KG:666m (450-850) p:0,017). Diabetik hasta grubu ve kontrol grubu arasında, el kavrama gücü, alt ekstremite kas gücü ölçümleri, BIA ölçüm indeksleri (FFMI, SMI) ve ultrasonografik kas ölçümleri arasında fark saptanmadı. Sarkopeni ile kas gücü değerlendirmeleri, yürüme mesafesi ve fiziksel aktivite seviyeleri arasında negatif korelasyon saptandı (p<,005). Sonuç:Çalışmamızda 40-65 yaş grubu hastalarda tip 2 diyabetes mellitus ile artmış sarkopeni riski arasında ilişki gösterilememiştir. Erken yaşlarda diyabet ile ilişkili faktörlerin sarkopeni üzerine etkisinin belirlenebilmesi için daha çok sayıda hastanın prospektif olarak incelendiği çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: Sarkopeni, diyabet, ultrason, EWSGOP 2