Sıçan femur kırık modelinde traneksamik asit kullanımının kırık iyileşmesine etkisinin değerlendirilmesi: Deneysel çalışma

Akın Sezgin, Sıçan Femur Kırık Modelinde Traneksamik Asit Kullanımının Kırık İyileşmesine Etkisinin Değerlendirilmesi: Deneysel Çalışma. Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı. Uzmanlık Tezi, Zonguldak, 2019 Traneksamik asit, etkinliğini plazminojen üzerindeki lizin bağlayan bölgeleri geridönüşümlü bloke ederek ve fibrin degradasyonunu önleyerek gösteren sentetik lizin türevidir. Günümüzde, gerek çoklu travmalı ve aktif kan kaybı olan hastalara yapılan acil mudahelelerde, gerekse majör ortopedik cerrahilerde intraoperatif veya postoperatif kanamayı sınırlamak ve hemodinamiyi olduğunca stabil tutmak amacıyla çeşitli ajanlar kullanılmaktadır. Bu ajanlar arasında özellikle traneksamik asit en çok kullanılanlardandır. Literatürdeki çalışmalar daha çok traneksamik asitin hemodinamiyi sağlama ve transfüzyonu en aza indirme etkinliğini araştırmaya yöneliktir. Ayrıca bazı çalışmalarda traneksamik asitin, antifibrinolitik etkisinden bağımsız olarak başlıbaşına antiinflamatuar etkisinin olabileceği gösterilmiştir. Kırık iyileşmesinde gerek kanlanmanın, gerekse inflamasyonun önemli rol oynadığı düşünülünce, traneksamik asitin kırık iyileşmesine etkisinin araştırılması önem arz etmektedir. Bu çalışmanın amacı; traneksamik asitin farklı şekillerde ve farklı dozlarda uygulanmasının, kırık iyileşmesine ve kırık bölgesindeki inflamatuar sürece etkisinin değerlendirilmesidir. Wistar Albino cinsi aynı cinsiyetten(erkek) 64 erişkin rat çalışmaya dahil edildi. Çalışmanın, 8'er rattan oluşmak üzere 8 grupta gerçekleştirilmesi planlanlandı. Grupların hepsine femur şaft osteotomisi+fiksasyon uygulandı. A ve B gruplarına traneksamik asit uygulaması yapılmadı (kontrol grupları). C ve D gruplarına 30 mg/kg IP traneksamik asit uygulandı. E ve F gruplarına 100 mg/kg IP traneksamik asit uygulandı. G ve H gruplarına 50 mg/kg lokal traneksamik asit uygulandı. Cerrahi sonrası 2. haftada A-C-E-G gruplarına, 4. haftada ise B-D-F-H gruplarına anestezi uygulandıktan sonra servikal dislokasyon yapılarak sakrifiye 6 edildi. Ratların sağ femurlarına kalçadan ve dizden dezartikülasyon uygulanarak radyolojik, histopatolojik ve immünohistokimyasal olarak değerlendirildi. Çalışmamızın sonucunda TA uygulamasının genel olarak kırık iyileşmesine ve inflamasyona olumsuz etkisinin olduğu görülmüştür. Lokal TA uygulamanın erken dönemde kırık iyileşmesini bozarken, geç dönemde inflamasyondaki artışın da etkisiyle iyileşmeyi sağlayabildiği görülmüştür. Düşük doz (30 mg/kg) ip uygulamanın geç dönemde de kırık iyileşmesini olumsuz etkilediği saptanmıştır. Özellikle IL-6 değerleriyle kırık iyileşme derecesinin paralellik gösterdiği belirlenmiştir.