Social mobility from city to province in new Turkish cinema

Bu tez, Türkiye'de Yeni Türk Sineması'nın öne çıktığı dönem olan 1990 ve 2000'li yıllar arasında üretilen filmlerde, şehirden taşraya toplumsal hareketlilik kavramının sinemaya yansımasını ele alır. 1990 öncesi taşradan şehre olan hareketlilik tam tersi olarak yeniden taşraya doğru olmuştur. Özellikle 1990 sonrası taşranın sinemada artan önemi bir mekân olmaktan öte karakterler için bir ruh hali anlamında gelmektedir. 90'lı yılların sonundan 2000'li yıllara uzanan bir perspektifte taşra bazen içinde yaşanan, bazen de geri dönülen mekân olarak tanımlanmıştır. Yeşilçam döneminde sinemada şehirden taşraya geçiş anlatıldıktan sonra Yeni Türk Sineması'nda taşraya dönüş "Kış Uykusu", "Yumurta", "Ana Yurdu" ve "Kelebekler" filmleri üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır. Çalışmayı bu dört film ile sınırlamamızın temel nedeni ise ayrı ayrı dönemlerde ve farklı yönetmenler tarafından çekilen bu filmlerin tematik olarak ortak paydalarda birleşebilmesidir. Yeniden inşa biçimi olarak taşraya dönüş, travma sonrası taşraya dönüş, aydın bunalımı olarak taşraya dönüş ve kayıp zamanın izinde taşraya dönüş temaları altında bu dört filmin olay örgüsü birleşmektedir.