Serebral palsili çocuklarda ikili görev eğitiminin aktivite ve katılıma etkisi

Bu çalısma serebral palsili (SP) çocuklarda ikili görev (İG) eğitiminin; yürüme fonksiyonu sırasındaki vücut yapılarına, dengeye, yürüme aktivitesine ve katılıma olan etkisini incelemek amacıyla planlandı. Çalısmaya 7-18 yaslarında kaba motor fonksiyon sınıflama sistemine göre seviyeleri I veya II olan 25 SP'li çocuk dahil edildi. Çocuklar çalışma (n=12) ve kontrol (n=13) gruplarına ayrıldı. Çocukların demografik bilgileri, el beceri seviyeleri ve iletişim fonksiyon seviyeleri kaydedildi. İG koşullarında ve tekli görev (TG) koşullarında 10 m yürüme, 10 m hızlı yürüme, 10 m geri yürüme, süreli kalk yürü (SKY) testi ve Edinburgh Görsel Yürüme Analizi (EGYA) değerlendirmeleri yapıldı. Pediatrik Denge Skalası (PDS) ve Pediatrik Veri Toplama Aracı (PVTA) uygulandı. Çalışma ve kontrol gruplarındaki çocuklar özel eğitim merkezlerinde 6 haftalık fizyoterapi ve rehabilitasyon programlarına alındılar. Müdahale sonrasında yapılan değerlendirmelere göre çalışma grubunda İG koşullarında yürüme ve SKY süreleri azaldı, EGYA performansları arttı (p<0,05). Ayrıca çalışma grubunda TG koşullarında hızlı yürüme süreleri de azaldı (p<0,05). Kontrol grubunda ise değişimler istatistiksel olarak anlamlı farklılık oluşturmadı (p>0,05). Çalışma ve kontrol gruplarındaki farklar kıyaslandığında ise yürüme ve denge performanslarının artması bakımından İG ile yapılan denge ve mobilite egzersizlerinin TG ile yapılanlardan üstün olduğu saptandı (p<0,05). Çalışma sonucunda, çalışma grubundaki çocukların aktivite düzeylerinde artış sağlandığı katılım düzeylerinin ise değişmediği saptandı.SP'li çocukların rehabilitasyon programlarına İG egzersizlerinin eklenmesiyle çocukların günlük yaşamda sıkça karşılaştıkları İG koşullarında daha başarılı olacakları kanaatine varıldı.