Kile şekil vermek, bilginin aktarımı: MÖ. 7. ve 6. binyıllarda Batı Anadolu'da iş bölümü

Kil, Batı Anadolu'da MÖ yedinci ve altıncı binyıllarda Neolitik topluluklarda gündelik yaşamda kullanılan ana hammaddelerden biriydi. Kili yapı malzemesi olarak kullanmanın yanı sıra, Neolitik dönem insanları kilden çeşitli objeler de yapmış ve insanların kille ilişkisi giderek daha dolaşık hale gelmiştir. Bu dönemden kalma kil objeler üzerine çok sayıda çalışma yapılmış olmasına rağmen Anadolu prehistoryasına odaklanan akademik çalışmalar, kil objelerin üretiminde iş bölümünün nasıl organize edildiği ve bunların yapımına dair teknolojik bilginin nasıl aktarıldığı gibi kil obje üretiminde teknolojinin sosyal yönlerine odaklanmamıştır. Bu boşluğu doldurabilmek amacıyla bu tez, özellikle Barcın Höyük, Ulucak Höyük ve Ekşi Höyük'e odaklanarak Batı Anadolu'da MÖ yedinci ve erken altıncı binyıllarda (MÖ 5700'e kadar) kil obje üretiminde iş bölümünün nasıl organize edildiğini araştırır. Arkeolojik buluntulardaki antik parmak izlerini inceleyen paleodermatoglifik çalışmalarını kullanan bu çalışma, yaş ve cinsiyet tahmini yapabilmek amacıyla Neolitik dönemde üretilmiş bu objelerde bunları yapan insanlar tarafından bırakılmış parmak izlerini analiz eder. Analiz sonuçları her üç yerleşimde de yaş ve cinsiyete dayalı bir iş bölümünün kesinlikle var olduğunu gösterir. Küçük çocuklar üretim aşamalarına muhtemelen hiç dahil olmamışken her iki cinsiyete mensup ergenlik çağında ve yetişkin bireyler her yerleşimde farklı tiplerdeki objelerin üretimine dahil olmuş görünmektedir. Bu yorumlardan yola çıkarak bu çalışma ayrıca sosyal hafızanın nasıl oluşturulduğu ve kültürel bilginin nasıl aktarıldığına dair de çıkarımlarda bulunur.