İcat ve büyüme kalkışlarının basit bir evrimsel modeli

Bu tez, farklı davranışsal kısıtlamaların, bu geçişi nasıl etkileyeceğini anlamak için basit bir evrimsel model çalıştırmaktadır. Neoklasik icat modellerinde, "girişimci mucitlerin" tam bilgi sahibi olduğu, tamamen rasyonel olduğu ve matematiksel optimizasyon problemlerini çözebildiği varsayılır. Bunun aksine, bu tez onların tam bilgi sahibi olmadıklarını, sınırlı rasyonellik kısıtlamalarına tabi olduklarını ve matematiksel optimizasyon problemleri çözemediklerini varsaymaktadır. Bu yapı içerisinde tez, icat yapmak için değerli kaynaklar harcamamanın başlangıçta norm (veya statüko) olduğu bir toplumun, buluşun gerçekten optimal olduğunu nasıl öğrenebileceğini modellemek için bir genetik algoritma kullanmaktadır. Başka bir deyişle, bu tez teknolojik olarak durgun bir toplumun bir büyüme dengesine nasıl yaklaşacığını incelemektedir. Üç dışsal faktör, mutasyon (toplumun "sapkın" girişimcilere ne kadar hoşgörülü olduğu), elit kalıcılık (bilgi aktarımının nesilden nesile ne kadar etkili olduğu) ve nüfusun büyüklüğüdür. Bunlar potansiyel olarak iki model çıktısını, yani geçişin ne kadar sürdüğünü ve toplumun neoklasik dengeye tam olarak ulaşıp ulaşamayacağını etkilemektedir. Sonuçlar şöyledir: (i) Mutasyon, model sonuçlarıyla çok güçlü bir şekilde ilişkili değildir, ancak bazı spesifikasyonlarda, daha hızlı yakınsama, daha yüksek mutasyon oranları ile birlikte gözlenmektedir. (ii) Elit kalıcılığın yakınsama süresi üzerinde tek yönlü bir etkisi yoktur. (iii) Toplumlar genellikle denge değerleri açısından neoklasik optimum etrafında farklılık göstermektedir. (iv) Nüfus büyüklüğünün çok güçlü bir ölçek etkisi vardır; daha büyük nüfuslar, önemli ölçüde daha hızlı yakınsamaktadır ve neoklasik denge çevresindeki değişim derecesi daha büyük nüfuslar için çok daha küçüktür. En iyi durumda, yani yüksek mutasyon oranları, yüksek elit sayıları ve büyük nüfusta, evrimsel model 51 nesilde neoklasik dengeye ulaşmaktadır.