Türkiye çağdaş sanatında mekâna özgü ses enstalasyonları

Bu çalışma ses enstalasyonlarının çağdaş sanat pratikleri ile paylaştığı benzer eğilimler ve bu kapsamda ortaya çıkan ifade biçimleri üzerinedir. Görme edimi üzerine kurgulanmış plastik sanatlar alanında ses medyumunun oluşturduğu alternatif işitsel alanlar ve ses medyumu üzerine çalışan sanatçıların, sesi bir form olarak tartışmaya açan sanat pratikleri metnin izleğini oluşturmuştur. Ses medyumunun tarihsel süreç içinde geçirdiği dönüşümleri öncü örnekler üzerinden inceleyen bu tez çalışmasında; sanat tarihinde sesin bir medyum olarak kullanılmasına yönelik kronolojik bir bakış sunulmuştur. Tezin ana hattını oluşturan, Türkiye çağdaş sanatında mekâna özgü ses enstalasyonları bölümünde; görme edimi üzerine kurgulanmış sanat ortamlarında ses medyumunun oluşturduğu formlar ve ifade biçimleri incelenmiştir. Sanat ortamlarının fiziksel koşullarının ses medyumuna uyumlu olmaması, aynı zamanda bu tür ortamların görme edimi üzerine kurgulanmış olması, ses enstalasyonları kurulumu yapan sanatçıları mekâna özgü stratejiler ve taktikler izlemeye zorlamıştır. Ses enstalasyonlarının, mekâna özgü pratikler üzerinden incelendiği bu çalışmalarla ne tür stratejilerin izlendiği araştırılırken aynı zamanda sesin çağdaş sanata getirdiği yeni ifade biçimleri de kavramsal olarak tartışmaya açılmıştır. Sanatsal bir form olarak sesin, çağdaş sanata getireceği yeni ifade biçimlerini tartışmaya açan bu çalışma aynı zamanda görme edimi üzerine kurgulanmış sanat mekânlarının işitsel potansiyelini de tartışmaya açmayı hedeflemiştir.