Concordance and Islamization in civil-military relations: A comparative study of Pakistan and Turkey

Rebecca Schiff tarafından önerilen concordance (uyum) teorisini test etmek ve yeniden analiz etmek için bu tez, nitel bir yaklaşım kullanarak bunu iki vaka çalışmasına – Pakistan'daki 1999 askeri darbesi ve Türkiye'deki 2016 darbe girişimine - uygulamaktadır. Ordu, siyasi seçkinler ve yurttaşlar arasındaki 'concordance'ın iç askeri müdahaleyi önleyip önlemediğini sorgulayan çalışma, bağımlı değişken olarak askeri darbe faktörüne odaklanmaktadır. Karşılaştırmalı bir vaka analizi yaklaşımı kullanılarak, yalnızca concordance düzeyi, iki çoğunluğu Müslüman demokraside dört uyum göstergesine (subayların sosyal bileşimi, işe alma yöntemi, siyasi karar verme süreci ve askeri tarz) dayalı olarak değerlendirilmekle kalınmamakta, ayrıca ordulardaki İslamileşmenin concordance sağlamadaki veya önlemedeki rolünü de araştırmaktır. Pakistan'ı 1988-1999 döneminde yüksek oranda İslamileşmış bir ordu, İslami bir anayasa ve laik olmayan bir sivil hükümetle, ordusu düşük ve örtülü İslamileşen, laik bir anayasaya ve tam laik olmayan bir sivil hükümete sahip Türkiye ile karşılaştırarak (2002-2016 döneminde), bu çalışma, orduda İslamileşmenin, belirli koşullara bağlı olarak iç askeri müdahaleye hem yardımcı olduğu hem de engellediği sonucuna varmaktadır. Bu araştırma concordance teorisini doğrulamakla birlikte, üç aktör arasında var olabilecek farklı uyum türlerini tartışarak, Müslüman çoğunluklu devletlerde kültürün önemli bir parçası olarak İslamileşmenin rolünü de vurgulayarak teoride mütevazi değişiklikler önermektedir.